! เฉินเฟิงเป็นแค่คนส่งอาหาร เขาจำเป็นต้องมีรถดีๆแบบนี้ขับเลยหรือไง!” หลินหลันตะคอกใส่เสี้ยเมิ่งเหยา
หลังจากเธอตะคอกจบ เธอก็หันไปมองเฉินเฟิงด้วยความรังเกียจ “แล้วก็แก เฉินเฟิง ทางที่ดีที่สุดแกควรละทิ้งความคิดไร้สาระของแก! แกกินข้าวบ้านของเรา ใช้สิ่งของบ้านของเรา ฉันไม่ได้สนใจ แต่หากแกกล้าที่จะหลอกใช้และไร้จิตสำนึกคดโกงเงินของเมิ่งเหยาของเรา แกก็ไสหัวออกจากตระกูลเสี้ยของเราได้เลย! ตระกูลเสี้ยของเรานั้นไม่เลี้ยงสุนัขที่ไม่เชื่อง!”
คำพูดนี้ของหลินหลันนั้นเกินไป อารมณ์ที่ดีของเฉินเฟิงนั้นเริ่มไม่มั่นคง เขาเป็นทายาทของตระกูลที่ร่ำรวยอันดับต้นๆ จำเป็นต้องคดโกงเงินภรรยาของตัวเองเหรอ?!
“แม่ มันไม่ใช่อย่างที่คุณคิด ฉันเต็มใจที่จะซื้อรถให้เฉินเฟิงเอง” เสี้ยเมิ่งเหยากำลังจะร้องไห้ด้วยความโกรธ เธอคาดไม่ถึงเลยว่า เฉินเฟิงซื้อรถด้วยเจตนาที่ดีแต่ในสายตาของหลินหลัน เฉินเฟิงกลับกลายเป็นคนโกหกที่เห็นแก่ตัวเอง
“เงียบไป!” หลินหลันเหลือบมองเสี้ยเมิ่งเหยาและเธอกล่าว “ในสายตาของแกยังเห็นฉันเป็นแม่อยู่ไหม!”
“เฉินเฟิง ฉันไม่สนใจว่าแกจะใช้วิธีไหนหรือยังไง พรุ่งนี้เอารถไปคืนซะ แล้วเอาเงินจำนวนครึ่งล้านกลับมาคืนให้ฉัน ไม่งั้นแกจะเจอดี!” หลินหลันกล่าวอย่างไม่สนใจใดๆ นั่นคือ 500,000 ซื้อรถขยะให้เฉินเฟิงมันจะต่างอะไรกับซื้อสิ่งของให้กับสุนัข
“ไอยา หลินหลัน คุณคิดอะไรอยู่ เรื่องระหว่างฉันกับเฉินเฟิงมันยังไม่จบอีก
