อกว่าฉันโกหกคุณเหรอ! ตอนนั้นคนก็เห็นกันเยอะแยะ เฉินเฟิงทุบตีลูกชายของฉัน คุณอย่ามาบิดเบือนหน่อยเลย” ซุนกุ้ยฟางกล่าวตะโกน
หลินหลันมองไปยังเฉินเฟิง เฉินเฟิงก็ไม่ปฏิเสธ “ฉันทำเอง”
เป็นคราวที่หลินหลันนั้นตกตะลึง ไอคนไร้ค่าอย่างเฉินเฟิงนี่น่ะเหรอจะต่อยตีได้รุนแรงขนาดนี้?
ซุนกุ้ยฟางแสดงถึงความภาคภูมิใจ “ได้ยินหรือยัง? หลินหลัน ไม่ใช่ว่าพี่สะใภ้จะโกงเงินคุณหรอกนะ แต่ไอคนไร้ค่าเฉินเฟิงนั้นเขาทุบตีลูกฉันจริง”
“แม่ อย่าไปฟังเรื่องไร้สาระป้าฉันเลย ป้าเธอก็พูดขู่ไปเรื่อย หลินต้าจูนก็ช่วยป้าอยู่นั่นแหละ เขาน่ะลงมือกับเฉินเฟิงก่อน เฉินเฟิงก็แค่ป้องกันตัว” เสี้ยเมิ่งเหยาที่อยู่ข้างๆพูดอธิบาย
“ต้าจูนทุบตีเขา เขาก็ควรหาทางจัดการที่ดีกว่า? ทำไมเขาต้องตอบโต้กลับ?” หลินหลันกล่าวอย่างเย็นชาแม้ว่าเธอจะคิดว่าสิ่งที่ เสี้ยเมิ่งเหยาพูดนั้นเป็นความจริง แต่อย่างไรก็ตามเฉินเฟิงก็ไม่สมควรที่จะลงไม้ลงมือกับต้าจูนและซุนกุ้ยฟาง ด้วยนิสัยที่เลวร้ายของ ซุนกุ้ยฟาง ตระกูลเสี้ยจะต้องเกิดความวุ่นวายอย่างแน่นอน
สู้กลับทำไม? เฉินเฟิงกัดฟันแน่น ถ้าหากว่าหลินหลันไม่ใช่แม่ของเสี้ยเมิ่งเหยา เขาจะต้องพุ่งตัวไปและต่อยหลินหลันอย่างแน่นอน เขาคาดไม่ถึงว่าหลินหลันจะไร้เหตุผลถึงขนาดนี้ คนอื่นทุบตีเขา ไม่ให้เขาสู้กลับ หรือว่าเฉินเฟิงนั้นเลวทรามขนาดนั้นเลย?!
“แม่ คุณทำให้ฉันผิดหวังมาก!”
เสี้ยเมิ่งเหยาตะโกน คำพูดของหลินหลันทำให้เธอรู้
