ซิ่นในชาติปางก่อนของเขา
ลวี่หยางหาได้ประหลาดใจไม่
ในเมื่อนิกายไร้การแบ่งพรรค ข้างในย่อมมีเรื่องราวหลากหลายพันลักษณ์ นิกายศักดิ์สิทธิ์กว้างใหญ่ถึงเพียงนั้น ย่อมมิอาจให้ทุกคนมีใจเป็นหนึ่งเดียว จำต้องมีผู้จับกลุ่มเพื่อปกป้องผลประโยชน์ของตนเอง
แน่นอน กลุ่มเหล่านี้ล้วนเป็นเพียงพืชน้ำไร้รากไม่มีรากฐานอันมั่นคง
กลุ่มที่สามารถเสนอเงื่อนไขชักจูงเขาได้จริง ต้องเป็นกลุ่มที่ก่อตั้งโดยผู้อาวุโสของนิกาย หรือศิษย์สายตรงระดับสูงของนิกายเท่านั้น เงื่อนไขที่เสนอจึงพอมีความน่าเชื่อถือบ้าง
แต่…ก็เพียงแค่นั้นเท่านั้น
“ข้ายังประเมินตัวเองสูงเกินไปอยู่ดี” ลวี่หยางส่ายศีรษะเบา ๆ กลุ่มใหญ่ที่เสนอเงื่อนไขมาให้ล้วนนับว่าไม่เลว แม้แต่ค่าตอบแทนเริ่มต้นก็สูงถึงหลักหมื่นแต้มคุณูปการ
ทว่า…เขากลับไม่ได้ขาดแคลนเงินทอง
ท้ายที่สุด กำไรที่ได้จากการเก็งกำไรหุ่นกระบอกตายแทนในคราวก่อนก็ยังใช้ไม่หมดด้วยซ้ำ
สิ่งที่เขาขาดหาใช่ทรัพย์ หากแต่คือ“สิทธิ์”สิทธิ์ที่จะเข้าถึงแกนกลางของนิกายศักดิ์สิทธิ์ได้จริง สิทธิ์ที่ใช้แลกเปลี่ยนกับของล้ำค่าที่ไม่อาจหาซื้อได้ตามปกติ
ขณะที่ลวี่หยางกำลังครุ่นคิดอยู่ พลันเกิดแรงสั่นสะเทือนจากค่ายกลนอกถ้ำบำเพ็ญ
ลวี่หยางเงยหน้าขึ้นทันที เห็นแสงจากค่ายกลแสงสว่างที่เขาติดตั้งไว้หน้าถ้ำบำเพ็ญสาดส่องวาบไหว ภายใต้แสงอันเจิดจ้านั้น เผยให้เห็นเงาร่างของหญิงสาวผู้หนึ่ง รูปร่างโค้งเว้าอ่อนช้อย งดงามเกินจะมองข้
