ะ ผมรอไม่ไหวแล้วที่อยากจะให้คนไม่เอาไหนคนนี้คุกเขาอยู่ต่อหน้าผมแล้ว” หลินต้าจูนพูดอย่างตื่นเต้น
แทบจะเป็นเฉินเฟิงกับเสี้ยเมิ่งเหยาเพิ่งก้าวเข้าบ้านไป ซุนกุ้ยฟางกับหลินต้าจูนก็รีบเข้ามาแล้ว
หลินหลันเปิดประตู ก็มองเห็นใบหน้าที่เต็มเปี่ยมด้วยความโอหังของซุนกุ้ยฟาง
“พี่สะใภ้ คุณมาได้ยังไงล่ะ?” หลินหลันตื่นเต้นสงสัยเต็มหน้า ซุนกุ้ยฟางทั้งครอบครัวนี้ ตั้งแต่ครั้งก่อนมาหาเสี้ยเว่ยกั๋วเพื่อยืมเงิน หลังจากยืมเงินไม่ได้ สองปีแล้วที่ไม่ได้มาถึงบ้านนี้ ครั้งนี้เสี้ยเว่ยกั๋วเกิดอุบัติเหตุเข้าโรงพยาบาล ทั้งครอบครัวซุนกุ้ยฟางยังไม่ได้ถามถึงอะไรเลย
“ทำไมฉันจะมาไม่ได้หรือ?” ซุนกุ้ยฟางเอ่ยปากพูดก็แฝงไว้ด้วยน้ำเสียงที่คลุมเครือลึกลับ หลังจากพูดจบ เธอก็ไม่ได้สนใจหลินหลัน พาหลินต้าจูนเข้าไปโดยตรง แม้แต่รองเท้าแตะก็ไม่เปลี่ยน ก็เหมือนดั่ง เธอคือเจ้าของบ้าน
“คนไม่เอาไหนเฉินเฟิงคนนั้นล่ะ ให้เขากลิ้งออกมาเจอฉัน!” ซุนกุ้ยฟางนั่งอยู่บนโซฟาอย่างไม่เกรงใจร้องเรียก
“พี่สะใภ้ คุณหาเฉินเฟิงทำไมหรือ?” หลินหลันสงสัยถาม ฟังน้ำเสียงของซุนกุ้ยฟางนี้ เห็นได้ชัดว่าเฉินเฟิงหาเรื่องเธอแล้ว
“คำพูดแกทำไมมากมายเช่นนี้ แกเรียกเขาออกมา ก็รู้แล้วไม่ใช่หรือ”ซุนกุ้ยฟางพูดอย่างน่าเบื่อ
สีหน้าหลินหลันดูไม่ดีเล็กน้อย การจัดการยากของซุนกุ้ยฟางมีชื่อเสียงอย่างมาก ถ้าหากวันนี้เธอจัดการไม่ดีล่ะก็ ซุนกุ้ยฟางกลับไป ย่อมจะไปที่ฝั่งบ้านแม่เ
