บทที่ 38 วงจรสมองที่แปลกๆ
“ก็คือเขา! ลูก! คนไม่เอาไหนนี่ตอนนี้โอหังยิ่งนัก เมื่อกี้กูเดินดีๆอยู่บนถนน คนไม่เอาไหนนี้ ถึงกล้าอยากจะขับรถชนกูตาย กูไปเจรจากับเขา เขาไม่เพียงแค่ไม่มีเหตุผล ยังอยากจะตีกู ลูก ถ้าแกไม่มาอีก แม่อาจจะถูกคนไม่เอาไหนคนนี้ตีจนตายแล้ว!” ซุนกุ้ยฟางความน้อยใจเต็มใบหน้า ร้องไห้พูด
แค่ได้ยินว่าคนตรงหน้านี้คือเฉินเฟิงก็มีความมั่นใจอยู่ในใจลึกๆของหลินต้าจูนในทันทีนั้น สองปีนี้เขาไม่เคยไปบ้านเสี้ย แต่ชื่อเสียงของคนไม่เอาไหนเฉินเฟิงกลับยังเคยได้ยิน พูดได้ว่า ใครๆก็สามารถเหยียบอยู่บนหัวเฉินเฟิงขี้เยี่ยวได้ นึกถึงตรงนี้ใบหน้าของหลินต้าจูนก็เข้มลงในทันที เขาเย็นชาจ้องมอง เฉินเฟิงกล่าวว่า“เมื่อกี้ใช้มือไหนตีแม่กูหรือ?”
“หลินต้าจูน เฉินเฟิงเขาไม่ได้ลงมือกับแม่คุณ!” เสี้ยเมิ่งเหยาโมโหจนจะตายแล้ว ญาติของบ้านอื่นได้เจอเรื่องแบบนี้ ล้วนคือเรื่องใหญ่กลายเป็นเรื่องเล็ก เรื่องเล็กกลายเป็นไม่มีอะไร ซุนกุ้ยฟางกลับดีนะ กลัวว่าเรื่องจะก่อไม่ใหญ่พอ ยังเสริมเติมอยู่ที่นี่
“หุบปาก! กูไม่ได้ถามมึง! คนที่กินบนเรือนขี้รดบนหลังคา! ” หลินต้าจูนเหลือบตาเย็นชามองเสี้ยเมิ่งเหยาหนึ่งที เสี้ยเมิ่งเหยาเป็นรุ่นพี่รุ่นน้องกับเขา แม้กระทั่งไม่ช่วยเขาพูด อีกทั้งยังยืนอยู่ฝั่งเฉินเฟิง
“คุณพูดว่าใครกินบนเรือนขี้รดบนหลังคาหรือ?” สีหน้าของเฉินเฟิงเย็นชาลงมา
จ้องมองสายตาที่เย็นชาของเฉินเฟิง หลินต้าจูนใจเต้น
