เล็กน้อยโดยไม่รู้สาเหตุ นี่ยังเป็นคนไม่เอาไหนที่แม้แต่จะพูดเสียงดังก็ไม่กล้าคนก่อนหน้านั้นหรือ?
“ยังไงหรือ?” เธอคือรุ่นพี่รุ่นน้องของผม เธอไม่ช่วยผมพูด กลับช่วยมึงที่เป็นคนนอกคนหนึ่ง นี่ไม่ใช่กินบนเรือนขี้รดบนหลังคาคืออะไรล่ะ?!”ทุกคำพูดของ หลินต้าจูนพูดอย่างมีเหตุผล
เฉินเฟิงเกือบจะถูกคำพูดนี้โมโหจนอยากจะหัวเราะแล้ว เขาไม่รู้ว่านี่เป็นวงจรสมองอะไรของหลินต้าจูน ถึงขนาดรู้สึกว่าความใกล้ชิดของสามีสู้ไม่ได้กับรุ่นพี่รุ่นน้อง
“นั่นก็ใช่สิ ลูกชายของกูอย่างน้อยยังเป็นรุ่นพี่รุ่นน้องของเมิ่งเหยามึงล่ะ? แค่เป็นคนไม่เอาไหนคนหนึ่งที่เกาะเมียในตระกูลเสี้ยกินเท่านั้น มึงมีสิทธิ์อะไรทะเลาะกันกับลูกชายกู!” ซุนกุ้ยฟาง มือสองข้างเท้าสะเอว มีหลินต้าจูนอยู่ข้างๆ เห็นได้ชัดว่าเธอมีความมั่นใจมาก
“ป้า! คุณพูดจามีความเกรงใจหน่อย! ” เสี้ยเมิ่งเหยาดูต่อไปอีกไม่ไหวแล้ว“ไม่ต้องพูดถึงแท้ที่จริงแล้วเฉินเฟิงก็ไม่ได้เกาะเมียกิน แม้ว่าเขาเกาะเมียกิน ที่เกาะกินก็เป็นข้าวของบ้านเราเอง ไม่มีความเกี่ยวข้องอะไรกับคุณ!”
หลังจากพูดจบแล้ว เสี้ยเมิ่งเหยาก็หันหน้าไปมองหลินต้าจูนอย่างเย็นชาหนึ่งที “ยังมีอีก หลินต้าจูน ฉันไม่มีรุ่นพี่รุ่นน้องอย่างคุณแบบนี้ ขอให้คุณหลังจากนี้อย่าติดธงอยู่บนใบหน้าของตนเอง!อยู่ในใจของฉัน ความสำคัญของเฉินเฟิงเทียบเท่ากับพวกคุณทั้งบ้าน ล้วนจะต้องเหนือกว่าสิบเท่าร้อยเท่า!”
คำพูดเหล่านี้ ในทันทีนั้น
