ก็ทำให้สองคน โมโหไม่น้อย ซุนกุ้ยฟางยิ่งแค้นอับอายจนโกรธ ชี้ไปที่จมูกของเสี้ยเมิ่งเหยาเสียงแหลมด่าโดยตรงว่า“เสี้ยเมิ่งเหยามึงทำไมพูดอย่างนี้ล่ะ?! ในตายังมีคำว่าผู้ใหญ่ผู้น้อยสูงต่ำหรือหลินหลัน ก็สอนมึงพูดจากับผู้ใหญ่เช่นนี้หรือ?”
“ฉันไม่มีผู้ใหญ่อย่างพวกคุณเช่นนี้!” เสี้ยเมิ่งเหยาพูดเสียงเย็นชา
“อะไรนะ?! ไม่มีผู้ใหญ่อย่างพวกกูเช่นนี้!” ซุนกุ้ยฟางโมโหรุนแรงจนเสียงยิ่งเพิ่มความแหลม หันหน้าไปมองหลินต้าจูน หนึ่งทีกล่าวว่า “ลูก ตบหน้า! คนต่ำต้อยคนนี้ให้แรงๆหลายทีให้กูหลินหลัน สั่งสอนลูกสาวเธอไม่ได้ กูจะมาสั่งสอนแทน!”
หลินต้าจูนเดินไปถึงต่อหน้าเสี้ยเมิ่งเหยายกมือขึ้นเตรียมตัวที่จะตบลงไป
“เพี๊ยะ”
เสียงตบหน้าเพี๊ยะดังขึ้น แต่คนที่ถูกตบไม่ใช่เสี้ยเมิ่งเหยาแต่ว่าเป็นหลินต้าจูน
หลินต้าจูนเอามือปิดหน้า เพียงแค่รู้สึกว่าหูดัง อึ้งอึ้ง ก็เหมือนดั่งเช่นมีแมลงวันหนึ่งหมื่นตัวบินอยู่
ซุนกุ้ยฟางก็อึ้งยืนอยู่ที่เดิม ความสงสัยเต็มใบหน้า คนไม่เอาไหน เฉินเฟิงคนนี้ ถึงกล้าที่จะลงมือตีคนหรือ? หลังจากที่รู้สึกตัวกลับมาแล้ว ในทันทีนั้นซุนกุ้ยฟางเสียสติ พุ่งไปที่เฉินเฟิง
“มึงมีสิทธิ์อะไรตีลูกกูหรือ?! กูสู้กับมึงเลย!”
“เพี๊ยะ”
เฉินเฟิง หัวเราะเย็นชาเสียงหนึ่ง ไม่ได้เกรงใจซุนกุ้ยฟางแม้แต่นิด ตบหน้าซุนกุ้ยฟางจนล้มอยู่กับพื้นโดยตรง
ไม่ตีผู้หญิงหรือ?
ขออภัยจริงๆ สำหรับเฉินเฟิงนี้ ไม่มีกฎเกณฑ์นี้
“กูเย็ดแม่งมึง………”
