เห็นซุนกุ้ยฟางถูกตบหน้าล้มอยู่กับพื้น ในทันทีนั้นหลินต้าจูนก็หยิบท่อนเหล็กขึ้นมา ตาแดงพุ่งไปทางเฉินเฟิง
เสี้ยเมิ่งเหยาตาโต ก็อยากจะดึงเฉินเฟิงกลับมา ปกป้องเฉินเฟิงโดยสัญชาตญาณ
แต่ใครจะรู้ แท้ที่จริงเฉินเฟิงไม่มีคำว่ากลัว เขาไม่ถอยกลับก้าว เดินเข้าไปหน้าท่อนเหล็กของหลินต้าจูนโดยตรง
จากนั้นฉากที่ทำให้เสี้ยเมิ่งเหยาอ้าปากตาโตปรากฏออกมาแล้ว ท่อนเหล็กของหลินต้าจูนแฝงไว้ด้วยพลังแห่งสายฟ้า ฟาดไปที่ศีรษะของเฉินเฟิงแต่เฉินเฟิงแค่ยกมือขึ้นตามสบายก็จับท่อนเหล็กไว้ได้แล้ว
หลินต้าจูน ใช้แรงทั้งสองมือ สายตาโมโหเปิดกว้าง อยากจะดึงท่อนเหล็กออกจากมือของเฉินเฟิงแต่เขากลับพบเห็นว่า ตัวเขาเองแท้จริงแล้วไม่สามารถทำได้!
ก็เหมือนว่า ในร่างกายที่ดูเหมือนผอมโทรมของเฉินเฟิงแฝงไว้ด้วยพลังที่ไร้สิ้นสุด!
ใบหน้าหลินต้าจูนแดงระเรื่อ อีกทั้งเพราะว่าใช้แรงมากเกินไป หน้าผากล้วนมีเส้นเลือดโผล่ขึ้นมา
เฉินเฟิงยิ้มอย่างดูถูก ใช้แรงเบาๆ ก็แย่งท่อนเหล็กที่อยู่ในมือของหลินต้าจูนออกมาแล้ว จากนั้นเขาจับแขนของหลินต้าจูนไว้ โยนข้ามไหล่อย่างไม่ลังเล ฟาดหลินต้าจูนที่ไหล่ใหญ่เอวกลมลงไปบนพื้นโดยตรง
เฉินเฟิงมีฝีมือเช่นนี้ได้ยังไงหรือ?! ความตื่นตะลึงในเวลานี้ของเสี้ยเมิ่งเหยา เพิ่มขึ้นโดยไม่รู้สาเหตุ แต่งงานกันไปแล้วสามปี เธอเพียงแค่รู้สึกว่าเฉินเฟิงก็คือคนธรรมดาคนหนึ่ง อย่าเพิ่งพูดถึงเลยมือแม้แต่จะให้ไปผูกไก่ก็ไม่มีเรี่ยวแรง ก็แต
