บทที่ 36 ผู้ชายที่อยู่เบื้องหลังของเธอ
แต่ว่าในเวลานี้คนที่ ตื่นตะลึงที่สุดย่อมเป็นเสี้ยเมิ่งเหยาอย่างแน่นอน ตั้งแต่มองเห็น กู้ตงเชินในเวลานั้นเป็นต้นมา ในใจของเธอก็มีความหวาดกลัวที่ไม่รู้สาเหตุ ครั้งก่อนกู้ตงเชินก็ยังเหลือเงามืดไม่มากก็น้อยไว้ในใจเธอบ้าง เดิมทีเธอคิดว่า ครั้งนี้ได้เจอกับกู้ตงเชินเกรงว่าก็ยากที่จะหนี้การลบหลู่อีกครั้ง
แต่นึกไม่ถึง ครั้งนี้กู้ตงเชินเจอเธอแล้ว ก็เช่นดั่งหนูเจอกับแมว ไม่มีสภาพที่โอหังผ่าเผยเหมือนครั้งก่อนแม้แต่นิด
ตกลงว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?
สีหน้าเฉินเฟิงแปลกประหลาด ในนี้มีเพียงแค่เขาที่อาจจะเข้าใจ กู้ตงเชินหน้าหลังทำไมต่างกันมากขนาดนี้
ไม่ต้องพูดเลยครั้งก่อนเขาตัดมือข้างหนึ่งของกู้ตงเชิน ก่อนที่จะจากไปยังโชว์ฝีมือ ทำให้กู้ตงเชินไม่กล้าเปิดเผยเรื่องที่เกี่ยวกับเขาแม้แต่นิด
ดังนั้นในเวลานี้กู้ตงเชินพบเจอเขา ไม่ใช่แค่ต้องแกล้งทำเป็นว่าไม่รู้จักเขา อีกทั้งยังต้องเห็นว่าไว้หน้าเขาเต็มที่
กู้ตงเชินใช้พัดไปเวลานาน พัดจนมือตนเองล้วนยกไม่ขึ้นแล้ว จึงค่อยๆลุกขึ้นมา ยิ้มเยาะเย้ยต่อกับเสี้ยเมิ่งเหยากล่าวว่า “คุณเสี้ยขออภัยครับ ถ้าหากผมรู้ว่าท่านกินข้าวอยู่ที่นี้ล่ะก็ ตีจนผมตายผมก็ไม่กล้าที่จะมารบกวนท่าน ”
สวีเฟยหรงอ้าปากเล็กๆ ของเขา นี่ยังเป็นกู้ตงเชินที่ยโสโอหังอย่างยิ่งเมื่อกี้คนนั้นหรือ? ทำไมอยู่ต่อหน้าเสี้ยเมิ่งเหยาเป็นเช่นดั่งคนที่ขี้ประจบล่ะ?
ส้งจุนก
