าทำไมกู้ตงเชินถึงกลัวตัวเธอมากอย่างนี้ แต่เพราะว่าตื่นเต้น เธออึกอักจนพูดไม่ออก
กู้ตงเชินย่อมมองออกความหมายของเสี้ยเมิ่งเหยาโดยปริยาย แต่ว่าเฉินเฟิงไม่พูด ต่อให้ยืมความกล้าหนึ่งแสน เขาก็ยังไม่กล้าพูด ดังนั้นเขารีบหลบคำพูด กล่าวว่า“คุณเสี้ย ตอนนี้ผมก็ให้คนส่งพวกเขาไปโรงพยาบาล ท่านอย่ากังวลมากเลย”
หลังจากพูดจบ กู้ตงเชินรีบออกจากห้องทันควัน เขากลัวว่าพูดต่อไปอีก จะหลุดปาก ถูกหนึ่งฝ่ามือจากเฉินเฟิงตบจนถึงกลายเป็นแผ่นเต้าหู้
จนกว่ากู้ตงเชินออกจากห้อง เสี้ยเมิ่งเหยาจึงรู้สึกตัวกลับมา เรื่องก็จัดการไปแล้วเช่นนี้หรือ?
“เมิ่งเหยา กู้ตงเชินทำไม…….กลัวแกขนาดนี้หรือ?”สวีเฟยหรงรีบถาม
เสี้ยเมิ่งเหยาหัวเราะขมๆเสียงหนึ่ง กล่าวว่า “ฉันพูดว่าฉันก็ไม่รู้ แกเชื่อไหม? ”
“แกก็ไม่รู้หรือ?!” ปากน้อยๆของสวีเฟยหรงอ้ากว้าง สามารถยัดไข่สองฟองเข้าไปได้
“อืม” เสี้ยเมิ่งเหยาพยักหน้าเบาๆ เล่าเรื่องครั้งก่อนที่เกิดขึ้นอยู่ในคลับเจวายอีกครั้ง
หลังจากฟังจบแล้ว สีหน้าของสวีเฟยหรงเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย พอดีเจอกับตำรวจตรวจห้องเสี้ยเมิ่งเหยาจึงถูกช่วยได้ล่ะ?
เวลานั้นดูแล้ว คำพูดนี้ไม่ได้มีปัญหาใดๆ แต่ว่าตอนนี้กลับมีพิรุธหลายที่ ตำรวจยังสามารถทำให้กู้ตงเชินพบเห็น เสี้ยเมิ่งเหยาเหมือนเช่นดั่งหนูพบเจอแมวได้เหรอ?
“เฉินเฟิงคุณรู้จักกู้ตงเชินใช่หรือไม่?” สายตาไหวพริบของสวีเฟยหรงจ้องมองไปทางเฉินเฟิงสัญชาตญาณของผู้หญิงบอกกับเธอว่า
