บทที่ 33 ความคิดของสวีเฟยหรง
“สองหมื่นหรือ? ” ส้งจุน ดูเหมือนตื่นตกใจเล็กน้อย จ้องมองไปที่เฉินเฟิงถามว่า “พูดตามตรงเถอะพี่เฉิน เงินเดือนที่จ้าวโย่วจะให้นี้ ผมก็สั่นไหวเล็กน้อยแล้ว ถ้าหากว่าพี่เฉินไม่รังเกียจล่ะก็ สามารถไปทำงานที่ร้านจ้าวโย่วนั่น ทุกคนล้วนคุ้นเคยกัน เชื่อว่าจ้าวโย่วจะปฏิบัติต่อพี่เฉินอย่างดีแน่นอน”
สวีเฟยหรงไร้สีหน้าจ้องมองเฉินเฟิงนี่จึงเป็นจุดประสงค์ที่แท้จริงของเธอ ยังไงก็ไม่สามารถเกลี้ยกล่อมเสี้ยเมิ่งเหยาให้เลิกกับเฉินเฟิงเอง ถ้าอย่างนี้ก็เพียงแค่ลงมือกับเฉินเฟิงแล้ว เธอยืมมือของส้งจุนกับจ้าวโย่วสักกี่คน ทำให้เฉินเฟิงรู้สึกถึงว่า ตัวเขาเองกับเสี้ยเมิ่งเหยาไม่ได้เป็นคนในโลกเดียวกันอยู่แล้ว ดีที่สุดก็ถอยออกไปเร็วดีกว่า เพื่อหลีกเลี่ยงความอัปยศอดสู
เฉินเฟิงยิ้มเหมือนไม่ยิ้ม สองคนนี้ ถึงขนาดยังแสดงอยู่ต่อหน้าตัวเขาเองขึ้นมาแล้ว
“ความหวังดีของประธานส้งกับประธานจ้าวผมรับด้วยใจแล้ว แต่ว่าผมคนนี้ก็ชอบเป็นคนส่งอาหาร งานของร้านอัญมณีที่สูงส่งยิ่งใหญ่แบบนี้ ผมทำไม่ได้” เฉินเฟิงกล่าวด้วยความจริงจัง
จ้องมองสีหน้าที่ไม่สนใจเต็มใบหน้าของเฉินเฟิงสวีเฟยหรงโมโหจนกัดฟัน ช่างเป็นแมงกินฟันที่ไม่คิดถึงความก้าวหน้า! อีกทั้งหน้ายังหนาเหลือเกิน ทั้งๆที่รู้ว่าตนเองไม่เหมาะสมกับเสี้ยเมิ่งเหยายังจะผูกมัดเสี้ยเมิ่งเหยาไว้
“พี่เฉินพูดตลกแล้ว พี่เฉินสามารถแต่งกับหญิงงามดั่งนางฟ้าอย่างคุณเสี้ยเ
