ฟาดลงไปที่หน้าผากของตัวเธอเอง
สวีเฟยหรงหลับตาโดยสัญชาตญาณ แต่ขวดเหล้าที่รู้คิดไว้กลับไม่ได้ฟาดลงมาสักที
สวีเฟยหรงลืมตาขึ้นโดยอัตโนมัติ กลับมองเห็นมือใหญ่มือหนึ่ง จับขวดเหล้าที่จะฟาดลงมาอย่างแน่น
เจ้าของของมือใหญ่นั้น ก็คือเฉินเฟิงนั่นเอง
ผ่านไปเวลานานสวีเฟยหรงจึงรู้สึกตัวกลับมา ตัวเธอเองถึงขนาดถูกคนไม่เอาไหนอย่างเฉินเฟิงคนนี้ช่วยเหลือแล้ว
เฉินเฟิงใช้แรงเบาๆ แย่งขวดเหล้าออกจากมือของชายสร้อยทองใหญ่
“คุณเมาแล้ว” เฉินเฟิงจ้องมองชายสร้อยทองใหญ่ที่โกรธมากแต่ไม่มีที่ระบายหนึ่งที พูดอย่างเฉยเมย
“เมาแม่งสิ!” ชายสร้อยทองใหญ่อับอายและโกรธเต็มใบหน้า ไม่เอ่ยอะไรก็กำกำปั้นต่อยไปทางเฉินเฟิง
เฉินเฟิงส่ายหัว ยกเท้าเตะไปที่บนน่องของชายสร้อยทองใหญ่ เตะชายสร้อยทองใหญ่จนล้มดั่งสุนัขหน้าทิ่มปักโคลนโดยตรง จมูกไถไปกับพื้น
ริมฝีปากแดงของสวีเฟยหรงอ้านิดๆ คนไม่เอาไหนคนนี้ยังมีฝีมือเช่นนี้หรือ?
“เฟยหรงคุณเป็นยังไงบ้างแล้วล่ะ?” ในเวลานี้ ส้งจุนกับจ้าวโย่วที่ได้ยินเสียงวิ่งเข้ามา
“หมูอ้วนตัวนี้อยากจะลวนลามฉัน” มือทั้งสองข้างของสวีเฟยหรงกอดอก ชี้ไปยังชายสร้อยทองใหญ่ที่อยู่บนพื้นพูดอย่างเย็นชา
นัยน์ตาส้งจุนกวาดสีหน้าดุร้ายไป นับได้ว่าสวีเฟยหรงก็ยังเป็นแขกคนหนึ่งของเขา หมูอ้วนตัวนี้ ถ้าหากลวนลามสวีเฟยหรงไปแล้วจริงๆ ถือว่าไม่ใช่ตบหน้าเขาไปแล้วหรือ
“เย็ดแม่ง!” ส้งจุนก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว เท้าเหยียบอยู่บนแขนของสร้อ
