ยทองใหญ่โดยตรง
เสียง “กรอบแกรบ” ดังขึ้น
ชายสร้อยทองใหญ่ร้องอย่างทรมานออกมาเสียงหนึ่ง คาดว่ากระดูกแขนน่าจะถูกส้งจุนเหยียบแตกโดยตรงแล้ว
“แม้แต่พี่เฟยหรงก็ยังกล้าลวนลาม ช่างไม่รู้จักคำว่าตายเขียนยังไงแล้ว!” จ้าวโย่วก็เดินเข้ามาอีกเช่นกัน ยกเท้าเตะไปที่ใบหน้าของชายสร้อยทองใหญ่หลายที่
หลังจากต่อยเตะไปสักพักแล้ว ชายสร้อยทองใหญ่ที่น่าสงสาร เหลือเพียงแค่ลมหายใจเข้าไม่มีลมหายใจออกแล้ว
เฉินเฟิงขมวดคิ้วเล็กน้อย ชายหลายคนนี้ลงมือจะไม่โหดเกินไปหน่อยเหรอ ตีคนจนถึงตายโดยตรง ดูเสื้อผ้าที่สวมใส่อยู่บนกายของชายสร้อยทองใหญ่นี้ ล้วนมียี่ห้อ ย่อมไม่ใช่เป็นบุคคลเล็กๆที่ไร้ชื่อเสียงอะไรแน่นอน
ถ้าหากว่าเกิดเรื่องจริงๆ ส้งจุนและคนอื่น เกรงว่าจะต้องเจอบทเรียนที่น่าดูเลยล่ะ
“พอประมาณก็พอแล้ว ตีต่ออีกก็จะตายเลย” เฉินเฟิงเตือนด้วยความหวังดี ไม่ใช่เขาสงสารชายสร้อยทองใหญ่ แต่ว่าถ้าชายสร้อยทองใหญ่ตายแล้วจริงๆ เขากับเสี้ยเมิ่งเหยาก็จะถูกพัวพันไปด้วย
“มึงยุแหย่อะไรล่ะ? ตีจนตายแล้วมึงก็ไม่ต้องรับผิดชอบด้วย” จ้าวโย่วจ้องมองเฉินเฟิงอย่างดูถูกหนึ่งทีแล้วพูด
“อย่าพูดถึงว่าตีไม่ถึงตาย แม้ว่าตีจนตายแล้วจริงๆ เรื่องนี้ผมก็สามารถจัดการให้เรียบร้อยได้” หนุ่มผอมสูงหวังไห่เทากล่าวมาประโยคหนึ่งอย่างราบเรียบ ระหว่างคำพูดความมั่นใจเต็มเปี่ยม
เฉินเฟิงส่ายหัว ไม่พูดอะไรอีก
ส่วนสวีเฟยหรงก็ถอนหายใจอยู่ในใจ มีความรู้สึกดีๆที่สะสมขึ้นม
