บทที่ 32 เงินเดือนของคนส่งอาหาร
“เฟยหรงแกอย่าพูดอีกเลย อาจจะอยู่ในสายตาของพวกแก เฉินเฟิงมีอย่างโน้นอย่างนี้ที่ไม่ดี ไม่เหมาะสมกับฉัน แต่ว่าอยู่ในสายตาของฉัน เขากลับกลายเป็นผู้ชายที่ดีที่สุดในโลกนี้ จะพูดถึงความเหมาะสม ก็เป็นฉันที่ไม่เหมาะสมกับเขา แต่ไม่ใช่เขาไม่เหมาะสมกับฉัน”
“โอเค ……..ล่ะ”สวีเฟยหรงยังอยากจะพูดอะไรอีก แต่เห็นบนใบหน้าเล็กๆของเสี้ยเมิ่งเหยามีสีหน้าจริงจังที่ยากจะพบเจอ คำพูดข้างหลังก็ต้องถูกเธอกลืนลงไปในปากแล้ว
หลังจากทั้งสามคนออกจากสนามบินแล้ว เสี้ยเมิ่งเหยาโบกมือเรียกรถอยู่ข้างถนน
“เมิ่งเหยาแก………ไม่มีรถเหรอ?”สวีเฟยหรงสงสัยไปแล้วสักพักเอ่ยปากถาม
เสี้ยเมิ่งเหยาส่ายหัวกล่าวว่า “ ไม่มีล่ะ ฉันไม่มีใบขับขี่”
“นั่นเฉินเฟิงล่ะ? เขานะ ก็ไม่รู้จักซื้อสักคันหนึ่ง”สวีเฟยหรงอดไม่ได้จ้องมองเฉินเฟิงที่อยู่ข้างๆทีหนึ่ง
“เฉินเฟิงเขา……..” เสี้ยเมิ่งเหยายังอยากจะช่วยเฉินเฟิงแก้ตัว แต่เฉินเฟิงกลับเอ่ยปากพูดก่อนว่า “ผมไม่มีเงิน ซื้อไม่ไหว”
สวีเฟยหรงขมวดคิ้วเรียว เธอไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดีอีกแล้ว เป็นผู้ชายคนหนึ่งแม้แต่รถคันหนึ่งที่จะเป็นตัวแทนเขาก็ไม่มี มารับคนยังต้องเรียกรถ………..
เสี้ยเมิ่งเหยาถอนหายใจอยู่ในใจ รอโครงการยู่ฉวนซานได้เงินแล้ว จะต้องซื้อรถคันหนึ่งให้เฉินเฟิงอย่างแน่นอน จะให้เฉินเฟิงขายหน้าเช่นนี้อีกไม่ได้
ทั้งสามคนเรียกรถมาถึงหน้าประตูร้านอาหารร้านหนึ่ง
เพื่อจัดงานเลี้ยงต้อนรั
