บให้สวีเฟยหรงเสี้ยเมิ่งเหยาตั้งใจหาร้านอาหารที่ชื่อว่าวิลล่ากู่โย่ว ร้านนี้โดยเฉพาะ ได้ยินว่าเชฟหลักของร้านอาหาร เป็นรุ่นหลังของเชฟในวังในราชวงศ์ชิง ฝีมือการทำอาหารดีเยี่ยม
เสี้ยเมิ่งเหยากับสวีเฟยหรงจับมือกันเดินอยู่ข้างหน้า เฉินเฟิงเดินตามหลัง
การตกแต่งของร้านอาหารส่วนใหญ่เป็นแนวโบราณ โต๊ะเก้าอี้ ล้วนทำด้วยไม้แพง ส่งกลิ่นหอมอ่อนๆ
“สวัสดีค่ะ ขอถามหน่อยว่าข้างในยังมีห้องไหม?” เสี้ยเมิ่งเหยาเอ่ยปากอย่างมีมารยาท
“ต้องขอโทษลูกค้าทุกท่านจริงๆค่ะ ห้องของวันนี้ ถูกจองหมดแล้ว” บนใบหน้าของคนสวยหน้าเคาน์เตอร์ปรากฏรอยยิ้มที่รู้สึกผิดอย่างมืออาชีพ
เสี้ยเมิ่งเหยารู้สึกผิดหวังเล็กน้อย ถามอีกว่า “นั่นห้องโถงล่ะ?”
คนสวยหน้าเคาน์เตอร์ส่ายหน้าอีกกล่าวว่า “ขออภัยค่ะ ห้องโถงก็เต็มแล้ว ”
“ช่างเถอะ เมิ่งเหยาพวกเราเปลี่ยนร้านอาหารอื่นเถอะ” สวีเฟยหรงพูด
“อืม ทำได้เพียงแค่นี้แล้วล่ะ” เสี้ยเมิ่งเหยาพยัคหน้า ทั้งสามคนเตรียมตัวจะออกไป ในเวลานี้ กลับมีผู้ชายที่รูปร่างต่างกันสวมใส่เสื้อผ้ามียี่ห้อสามคนเดินเข้ามาต่อหน้า
“ส้งจุนหรือ?”สวีเฟยหรงดูเหมือนรู้จักหนุ่มรูปร่างใหญ่คนแรกหนึ่งในทั้งสามคนนั้น ร้องออกมาหนึ่งเสียง
หนุ่มรูปร่างใหญ่หันหน้ามา บนใบหน้าที่หล่อเหลาปรากฏสีหน้าแปลกใจ “เฟยหรงคุณกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ล่ะ?”
“เพิ่งกลับมา”สวีเฟยหรงพูดอย่างเฉยเมย
“ทำไมไม่ให้ผมไปรับคุณล่ะ” ท่าทีของส้งจุนกลับเปลี่ยนเป็นอบอุ่น
