บทที่ 31 นางพญามารสวีเฟยหรง
ในเมืองชางโจวที่ใหญ่อย่างนี้ จะพูดว่าสิ่งที่ทำให้เฉินเฟิงกลัวที่สุด ย่อมไม่ใช่แม่ย่าหลินหลันที่เหน็บแนมเสียดสีอย่างแน่นอน
แต่ว่าเป็นเพื่อนสนิทของเสี้ยเมิ่งเหยาสวีเฟยหรง
นี่เป็นนางพญามารที่สมบูรณ์แบบคนหนึ่ง เช่นดั่งกับหลินหลัน ปีนั้นสวีเฟยหรงก็ไม่เห็นด้วยกับการแต่งงานของเสี้ยเมิ่งเหยากับเขา
เพื่อทำให้เขารู้ว่ายากเลยยอมแพ้สวีเฟยหรงนับได้ว่าบีบคั้นจนสุดสมอง
หาสาวๆมายั่วยวนเขา ให้คนข่มขู่เขา…….
ออกสุดวิธีเคล็ดลับร้ายกาจ
แม้กระทั่งถึงสุดท้าย ตอนที่เขากับเสี้ยเมิ่งเหยาเข้าห้องหอสวีเฟยหรงหยิบกรรไกรด้วยมือตนเอง บุกเข้าไปในห้องหอ ตะโกนว่าจะตัดจู๋เฉินเฟิงให้เฉินเฟิงกลายเป็นขันทีคนสุดท้ายของประเทศ
เฉินเฟิงในปีนั้น ได้รับความทุกข์ทรมานจากฝีมือของสวีเฟยหรง
แต่ว่าก็ยังโชคดี หลังจากเขาแต่งงานกับเสี้ยเมิ่งเหยาไม่นานสวีเฟยหรงก็ไปเรียนดอกเตอร์สังคมศาสตร์ที่ประเทศอังกฤษแล้ว
เฉินเฟิงก็เพราะด้วยเหตุนี้ยังทำให้ดีใจอยู่นาน คิดว่าสวีเฟยหรงหญิงบ้าคนนี้ ดีที่สุดก็ไม่ต้องกลับมาตลอดกาลยิ่งดี
แต่คิดไม่ถึงว่าสวีเฟยหรงก็ยังคงกลับมาอีกแล้ว อีกทั้งล้วนไม่ให้รู้ล่วงหน้าแม้แต่นิด
เฉินเฟิงได้เพียงแค่ลุกจากเตียง เรียกรถไปสนามบินกับเสี้ยเมิ่งเหยาอย่างไม่เต็มใจ
หลังจากรออยู่ประตูทางออกผ่านไปครึ่งชั่วโมง ผู้หญิงที่ผิวขาว หุ่นสูง สวมแว่นกันแดดเบอร์ใหญ่คนหนึ่ง ลากกระเป๋าเดินเข้ามาตรงหน้า
ผู้หญิง
