คนนั้นก็คือสวีเฟยหรงนั่นเอง
ความงดงามของสวีเฟยหรงย่อมไม่ต้องพูดอะไรมาก สามารถเป็นเพื่อนสนิทกับเสี้ยเมิ่งเหยาย่อมไม่แตกต่างกันไปไกลอย่างแน่นอน
สิ่งที่สวีเฟยหรงโดดเด่นที่สุด คือขาที่ยาวใหญ่ถึงหนึ่งจุดหนึ่งเมตรของเธอ เรียวยาว ขาวจั้ว ตรงเปะ แม้แต่ไม่สวมรองเท้าส้นสูง เธออยู่ท่ามกลางฝูงชนก็เป็นที่โดดเด่นสะดุดตาคนนั้น
ย่อมมีรัศมีที่แข็งแกร่งติดตัวโดยปริยาย
สวีเฟยหรงเดินไปข้างหน้า เสี้ยเมิ่งเหยายื่นมือทั้งสองข้างออกมา เพื่อนสนิททั้งสองกอดกันไว้อย่างแนบแน่น
“เพื่อนรัก ฉันคิดถึงแกจนจะตายแล้ว”สวีเฟยหรงจูบใบหน้างดงามของ เสี้ยเมิ่งเหยาอย่างรุนแรงหนึ่งที
ต่อเหตุการณ์นี้ เฉินเฟิงชินไปนานแล้วสวีเฟยหรงก็คือนิสัยอันธพาลหญิงเช่นนี้คนหนึ่ง
แต่กลับเป็นเสี้ยเมิ่งเหยาใบหน้าเล็กๆยังแดงอยู่ กล่าวว่า “ฉันก็คิดถึงแกล่ะ ”
“ใช่หรือ?”สวีเฟยหรงยิ้มเจ้าเล่ห์ กล่าวว่า “ถ้าเช่นนี้คืนนี้นอนเป็นเพื่อนฉันสักคืนเป็นยังไงล่ะ”
“แกจริงจังหน่อยได้ไหม เป็นคนที่อายุมากเท่าไหร่แล้ว” เสี้ยเมิ่งเหยาพลิกตาขาว
“ฉันจะไม่จริงจังที่ไหนล่ะ แกนอนเป็นเพื่อนสามีแกไปแล้วสามปี นอนเป็นเพื่อนฉันคืนเดียวจะเป็นยังไงหรือ?”สวีเฟยหรงทำปากเบ้พูด
“เฟยหรงหากแกพูดเหลวไหลอีก ฉันก็จะไม่สนใจแกแล้ว”
เสี้ยเมิ่งเหยาทำท่าโมโหพูด หลังจากพูดเสร็จแล้ว เธอจ้องมองเฉินเฟิงทีหนึ่ง ใบหน้างดงามยิ่งแดงขึ้นแล้วสวีเฟยหรงอันธพาลหญิงคนนี้ พูดไม่เคยแคร์อะไรเลย ล้วนไม่เค
