มีการกระทำที่ใกล้ชิด แต่ว่าระหว่างสามีภรรยา ดำรงชีวิตอยู่ด้วยกัน ยังสามารถสัมผัสได้บ้างไม่มากก็น้อย
“นั่นก็คือแกไม่รักเฉินเฟิงเหรอ ถ้าแกรักล่ะก็ จะเป็นไปได้ยังไงว่าสามปีไม่ได้ขึ้นเตียง”สวีเฟยหรงเบ้ปากพูด
“เฟยหรงรักคนคนหนึ่ง ก็จำเป็นต้องขึ้นเตียงกับเขาหรือ?” เสี้ยเมิ่งเหยาไม่ได้ตอบตามตรง แต่ถามกลับไป
“ไร้สาระ รักคนคนหนึ่ง ไม่ขึ้นเตียงยังจะทำอะไรได้อีกล่ะ ก็ไม่ใช่เด็กๆแล้ว”
เสี้ยเมิ่งเหยาเอามือปิดริมฝีปากแดงอย่างแน่น ไม่ได้พูดอะไรอีก เธอแน่ใจว่า ตอนนี้ตนเองคือรักเฉินเฟิงนะ เฉินเฟิง………..ก็น่าจะรักตัวเองเช่นกัน
นั่นทำไมเขาก็ไม่สามารถอัตโนมัติล่ะ? หรือว่าจะต้องให้ตัวฉันเองปีนไปบนเตียงของเขาหรือ? ท่อนไม้ท่อนนี้!
เสี้ยเมิ่งเหยายิ่งคิดยิ่งละอาย แต่เธอรู้สึกว่า กลับไปครั้งนี้ จะต้องคิดวิธีจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อยเลย ถ้าไม่อย่างนั้น เฉินเฟิงคงรักษาหน้าไม่ได้
สวีเฟยหรงดูเหมือนล้วนไม่ได้สังเกตถึงความคิดของเสี้ยเมิ่งเหยาในตอนนี้ คิดเองเออเองเหมือนเดิมกล่าวว่า “เมิ่งเหยาหากว่าแกไม่ชอบ เฉินเฟิงนั่นก็รีบทิ้งเขาไปซะเถอะ ฉันแนะนำเพื่อนสักกี่คนให้แก พวกเขาล้วนเรียนจบจากเมืองนอกมา อีกทั้งฐานะทางครอบครัวก็ไม่เลว มีคนที่ตั้งโรงงาน มีคนที่ทำธุรกิจระหว่างประเทศ ไม่ว่าคนไหน ล้วนเก่งกว่าเฉินเฟิง………สิบเท่าร้อยเท่า”
“เฟยหรง แกพูดเหลวไหลอะไรล่ะ” เสี้ยเมิ่งเหยานี่จึงรู้สึกตัวกลับมาสวีเฟยหรงพูดอะไรอยู่ “ฉันจะ
