บทที่ 30 เสือดุร้ายที่หลับสนิท
คนที่อยู่ข้างหน้าตรงนี้ ลูกเขยที่แต่งเข้าบ้านและน่าสมเพชในสายตาสมาชิกทุกคนในตระกูลเสี้ย ถึงจะเป็นคนที่อยู่เบื้องหลังอย่างแท้จริงของเรื่องราวที่ทำให้เขาต้องมาขอโทษถึงที่วันนี้ !
ที่เขาพูดไว้เมื่อวาน ว่าจะต้องให้ตระกูลเสี้ยตอบแทนอย่าสาสมนั้น มันไม่ใช่แค่เรื่องพูดพล่อย ๆ !
เพียงแค่ชั่วครู่เท่านั้น หน้าผากของเสี้ยหยุนเสิ้งก็มีเหงื่อเย็น ๆ ซึมออกมา
ครั้งนี้ถ้าใครยังจะพูดว่าเฉินเฟิงเป็นคนไร้ค่า เขาก็จะตบหน้าใครคนนั้นสักสองทีแน่ ๆ
คนที่สามารถบีบจนตัวเขาไร้หนทางเดิน ไม่มาขอโทษหลานสาวถึงที่ก็ไม่ได้ นี่หรือจะเป็นคนที่ไร้ค่า?
คนแบบนี้ ถ้าจะเป็นคนไร้ค่าจริง ๆ งั้นก็พูดได้ว่า คนทั้งหมดของตระกูลเสี้ยก็เป็นคนไร้ค่าทั้งนั้นแล้ว !
นี่มันต้องเป็นเสือดุร้ายแน่นอน!
แต่ไม่รู้ว่าทำไม เสือดุร้ายตัวนี้ ก่อนหน้านี้ถึงได้นอนหลับสนิทอยู่ตลอดเวลา และเขาก็ยังปล่อยให้แมลงตัวน้อยของบ้านตัวเองกระโดดโลดเต้นอยู่ตรงหน้าเขาอีก
ที่เขาไม่โกรธ ไม่ใช่ว่าเขาไม่กล้า แต่เป็นเพราะว่าเขาดูถูก !
เสือดุร้ายจะมาสนใจแมลงทั่วไปเหรอ? เป็นไปไม่ได้ !
ก็เหมือนกับมนุษย์กับมดตัวน้อย ถึงแม้มดจะกระโดดโลดเต้นยังไง มันก็ยังเป็นแค่มด !
แต่เสือดุร้าย ก็ยังคงเป็นเสือดุร้าย!
อยู่ ๆ เสี้ยหยุนเสิ้งก็ระทึกขวัญขึ้นมา เขาไม่เข้าใจอะไรเลย ทำไมเสือดุร้ายอย่างเฉินเฟิงจะต้องยอมแต่งเข้าบ้านตระกูลเสี้ยด้วย? แล้วพอมาอยู่ตระกู
