อ จะดูเหมือนเฉินเฟิงเป็นคนใจแคบ ถือสาทุกอย่างไปซะหมด
วิธีนี้ของเสี้ยหยุนเสิ้ง ถือได้ว่าเขาได้สวนคืนเฉินเฟิงกลับไปหนึ่งนัดแล้ว เขาได้มาตระกูลเสี้ยแล้ว แต่ไม่ได้ขอโทษเสี้ยเมิ่งเหยาเรื่องก็กลับคลี่คลายลงได้แล้ว เสี้ยเมิ่งเหยาก็ไม่มีเหตุอะไรจะต้องปฏิเสธอีก เธอก็เลยจำเป็นต้องกลับไปทำงานที่บริษัทใหม่อีกครั้ง
พอได้คำตอบที่แน่นอนแล้ว เสี้ยหยุนเสิ้งก็ไม่ได้อยู่ในบ้านนี้ต่ออีก และก็พาคนทั้งหมดจากไปเลย
พอคนทั้งหมดจากไปแล้ว หลินหลันถึงมองเสี้ยเมิ่งเหยาอย่างมึนงงทีหนึ่ง แล้วถาม “ลูกสาว แม่ไม่ได้ฝันไปใช่ไหม ปู่ของลูกมอบโครงการยู่ฉวนซานให้ลูกรับผิดชอบจริง ๆ แล้วใช่ไหม?”
“แม่ แม่ไม่ได้ฝันไปหรอกค่ะ ตอนนี้หนูเป็นคนดูแลรับผิดชอบโครงการยู่ฉวนซานแล้วค่ะ” ใบหน้าเรียวของเสี้ยเมิ่งเหยาก็มีรอยยิ้มที่ไม่ได้ปรากฏมานานแล้วปรากฏขึ้น หลังจากนั้นเธอก็มองเฉินเฟิงทีหนึ่ง ถึงแม้ว่าวันนี้เฉินเฟิงจะไม่ได้พูดอะไรสักคำ แต่เธอรู้ ที่คุณปู่ยอมมอบโครงการยู่ฉวนซานให้เธอ ก็เพราะเฉินเฟิงช่วยไว้ทั้งนั้น
ถ้าไม่มีเฉินเฟิง อย่าว่าแต่ยู่ฉวนซานเลย ตอนนี้เธอคงโดนไล่ออกจากตระกูลเสี้ยไปนานแล้ว
หลินหลันอดไม่ได้ที่จะดูเฉินเฟิงสูงขึ้นหนึ่ง ไม่พูดก็ไม่ได้ว่า เธอแต่งเข้าตระกูลเสี้ยมาเกือบสามสิบปี ยังไม่เคยรู้สึกมีหน้ามีตาขนาดนี้มาก่อน หัวหน้าครอบครัวตระกูลเสี้ยมาถึงบ้าน และมามอบหน้าที่สำคัญให้ลูกสาวตัวเอง นี่ถือว่าเธอได้มีหน้ามีตาดี ๆ สัก
