บทที่ 28 ท่าทีที่ขอร้องคนเหรอ
“ไปขอโทษเมิ่งเหยาหน่อยเถอะ แล้วขอให้เมิ่งเหยากลับมาทำงานในบริษัทใหม่” เสี้ยหยุนเสิ้งพูดขึ้น แท้จริงแล้วเขาก็ไม่อยากจะตัดสินใจแบบนี้หรอก มันไม่ได้เป็นเพียงแค่การตบหน้าเสี้ยห้าวเท่านั้น ยังตบหน้าเขาด้วย
“คุณปู่……” เสี้ยห้าวยังอยากจะปฏิเสธ แต่กลับสบตาที่แหลมคมของเสี้ยหยุนเสิ้งเข้า น้ำเสียงของเขาก็อ่อนลงมา “ก็ได้ครับ งั้นผมจะลองดูนะครับ”
“ไม่ใช่ลองดู แต่จะต้องทำให้เมิ่งเหยาให้อภัยให้ได้!” เสี้ยหยุนเสิ้งพูดเสียงเย็นประโยคหนึ่ง
“ครับ คุณปู่!” เสี้ยห้าวกัดฟันพยักหน้า แต่คิดว่าต้องก้มหัวให้เสี้ยเมิ่งเหยา เสี้ยห้าวก็รู้สึกทรมานเหมือนกับกินแมลงวันเข้าไปแล้ว
แต่เรื่องมาถึงขนาดนี้แล้ว ถ้าเขาไม่ทำแบบนี้ งั้นก็หมายความว่าต้นเงินต้นทองยู่ฉวนซานก็จะไม่เกี่ยวข้องกับเขาแม้แต่เศษเสี้ยวแล้ว
ครึ่งชั่วโมงต่อมา เสี้ยเมิ่งเหยาก็ได้รับโทรศัพท์จากเสี้ยห้าว
พอเห็นว่าเป็นเบอร์ของเสี้ยห้าว เสี้ยเมิ่งเหยาก็กดทิ้งเลย
แน่นอนต้องทำให้เสี้ยห้าวโกรธไม่น้อย แต่ทำยังไงได้ เสี้ยห้าวก็ได้แต่โทรใหม่อีกครั้ง ครั้งนี้เสี้ยเมิ่งเหยาอยากจะกดทิ้ง แต่เฉินเฟิงกลับกดรับสายโทรศัพท์
“มีอะไร?” มุมปากของเฉินเฟิงคลี่ยิ้มบาง ๆ ออกมา
“เสี้ยเมิ่งเหยาล่ะ? ให้เธอมารับสายซิ” ในน้ำเสียงของเสี้ยห้าวแอบแฝงความไม่พอใจเอาไว้
“นอนอยู่” เฉินเฟิงพูดเสียงเรียบ
“นายไปปลุกเธอตื่นเลย ฉันมีเรื่องจะคุยกับเธอ” เสี้ยห้าวพูดออ
