กคำสั่ง
“เจ้าโง่!”
เฉินเฟิงพูดออกไปสองคำ แล้วก็กดวางสายโทรศัพท์เลย
“เชี่ย!”
ภายในอาคารหยุนเสิ้ง เสี้ยห้าวโกรธจนเกือบจะปาโทรศัพท์ลงพื้นแล้ว
“โทรต่อไป” เสี้ยฉี่ชาวที่อยู่ข้าง ๆ สีหน้าเคร่งขรึมพูดขึ้น
เสี้ยห้าวโทรกลับไปอีกครั้ง เฉินเฟิงยิ้มแล้วกดรับสาย
“เฉินเฟิง นายจะมากเกินไปแล้วนะ!” เสี้ยห้าวพูดเสียงต่ำ เสี้ยเมิ่งเหยาวางสายเขาก็ช่างเถอะ แต่เจ้าคนไร้ค่าเฉินเฟิงก็ยังกล้าวางสายโทรศัพท์เขา คิดว่าเขาเป็นดินเหนียวให้ปั้นเล่นหรือไง
“มีอะไรก็รีบว่ามา” เฉินเฟิงมองบนทีหนึ่งแล้วพูด
“เฉินเฟิง นายบอกเสี้ยเมิ่งเหยา ขอแค่เธอเชื่อฟัง ตระกูลเราก็จะให้โอกาสกับเธออีกครั้ง ให้เธอกลับมาทำงานที่บริษัทใหม่ได้” ในคำพูดของเสี้ยห้าวยังแฝงไว้ด้วยกลิ่นอายความเวทนาบางส่วน
ในใจของเฉินเฟิงยิ้มเย็น เจ้าโง่เสี้ยห้าวนี่จนถึงตอนนี้แล้วยังจะมาวางมาดอวดเบ่งอีก!
“ถ้าหากเธอไม่เชื่อฟังล่ะ?” เฉินเฟิงถามอย่างล้อเลียน
“งั้นเธอก็อย่าคิดว่าจะได้กลับมาบริษัทอีกเลย!” เสี้ยห้าวพูดเสียงเรียบ
เฉินเฟิงเกือบจะขำเพราะคำพูดนี้แล้ว ดูท่าเสี้ยห้าวจะคิดว่าตัวเองเป็นคนสำคัญแล้ว
แต่ครั้งนี้เฉินเฟิงไม่เกรงใจเขาอีกต่อไป กดวางสายเขาไปเลยทันที และยังบล็อกเบอร์โทรศัพท์ของเสี้ยห้าวดึงเข้าบัญชีดำอีกด้วย
เสี้ยเมิ่งเหยาที่อยู่ข้าง ๆ ไม่มีข้อคิดเห็นใด ๆ กับการกระทำนี้ แต่กลับรู้สึกว่าที่เฉินเฟิงทำแบบนี้ ยังช่วยเธอเอาคืนได้อย่างสะใจได้ครั้งหนึ่ง
“เชี่
