วพูดขึ้นว่า “กลับไปเถอะ ไว้คุณเสี้ยมาเมื่อไหร่ ผมก็จะคุยเมื่อนั้น”
“ประธานหลิน ช่วงนี้เมิ่งเหยาเขามีธุระ มาไม่ได้จริง ๆครับ”
“งั้นก็รอจนเธอเสร็จธุระแล้วค่อยมาก็ได้ ผมรอไหว” หลินจงเหว่ยพูดขึ้น
พอเห็นท่าทางหลินจงเหว่ยแข็งกร้าว ไม่ไว้หน้าตัวเองสักนิด สีหน้าของเสี้ยฉี่ชาวก็ดูไม่ได้ขึ้นมาทันที
“ประธานหลิน พวกเราเซ็นสัญญากันแล้วนะครับ” เสี้ยฉี่ชาวพูดขึ้นอีกครั้ง
“ใช่แล้วซิ ประธานหลิน คุณจะเอาเหตุผลส่วนตัว มากระทบความคืบหน้าการก่อสร้างโครงการบ้านพักตากอากาศยู่ฉวนซาน คงไม่ดีมั้งครับ” เสี้ยห้าวพูดขึ้น ในน้ำเสียงแฝงไปด้วยการข่มขู่นิดหน่อย
สีหน้าของหลินจงเหว่ยเย็นลงทันที “นี่คุณข่มขู่ผมเหรอ? !”
เสี้ยห้าวสีหน้าเปลี่ยนแล้วเปลี่ยนอีก ได้แต่กัดฟันแล้วพูดเสียงต่ำว่า “ประธานหลินคุณพูดล้อเล่นแล้ว ผมจะไปกล้าข่มขู่คุณได้ยังไงครับ”
“หือ” หลินจงเหว่ยหือเสียงเย็น แล้วพูดว่า “ถ้าไม่กล้ายังไม่รีบไสหัวไปอีก!”
สองพ่อลูกเสี้ยฉี่ชาวสีหน้าทั้งเขียวทั้งแดง พวกเขาคิดไม่ถึงว่า หลินจงเหว่ยจะคิดว่าตัวเองมีที่พึ่งแล้วจะกล้าเบ่งขนาดนี้ หรือว่าเขาไม่กลัวตระกูลเฉินจริง ๆ เหรอ?
พอเห็นสองพ่อลูกเสี้ยฉี่ชาวไม่มีท่าทีจะขยับ หลินจงเหว่ยก็หือเสียงเย็นอีกครั้ง แล้วพูดว่า “ ยังไง ยังอยากจะให้ผมเชิญพวกคุณออกไปอีกเหรอ?”
พอได้ยินคำพูดแบบนี้ ทั้งสองคนก็ไม่กล้าแกล้งตายอีกต่อไป รีบร้อนเผ่นออกจากห้องทำงานไป พวกเขาไม่อยากจะเป็นเหมือนครา
