วที่แล้ว ที่โดนหลินจงเหว่ย ‘เชิญ’ ออกไป
หลังจากออกมาจากบริษัทติ่งเฟิงแล้ว ใบหน้าทั้งหน้าของเสี้ยห้าวเต็มไปด้วยความโกรธเกลียด “เชี่ย! ไอ้หลินจงเหว่ยนี่ มันกินหัวใจหมีกับความกล้าของเสือเข้าไปหรือไง? มันเป็นแค่หมาตัวหนึ่งของตระกูลเฉินเท่านั้น มันมีสิทธิ์อะไรมาผยองขนาดนี้?”
โดนหลินจงเหว่ยทำให้อับอายมาถึงสองครั้ง ตอนนี้เสี้ยห้าวกลายเป็นคนขาดสติสัมปชัญญะไปแล้วจริง ๆ
“หลินจงเหว่ยทำแบบนี้ มันจะต้องมีที่พึ่งแน่ ๆ หรือแม้กระทั่งอาจจะได้รับการอนุญาตจากตระกูลเฉินแล้วด้วยซ้ำ” เสี้ยฉี่ชาวสีหน้าเหมือนเหล็กขึ้นสนิมพูดอย่างคาดเดา
“ในเมื่อเป็นแบบนี้แล้ว พ่อ พวกเราสู้คดีกับพวกเขาเถอะ ในเมื่อสัญญามีผลตามกฎหมายแล้ว ถ้าฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งผิดสัญญา แค่เงินค่าปรับก็สามพันกว่าล้านแล้ว”
“เจ้าโง่! จะสู้คดีกับตระกูลเฉินสมองของแกโดนรถทับไปแล้วใช่ไหม? ถึงแม้จะสู้ชนะ แล้วตระกูลเฉินให้แกสามพันกว่าล้าน แกกล้าเอาเหรอ?” เสี้ยฉี่ชาวด่าขึ้น
คำพูดนี้เหมือนกับน้ำเย็นกะละมังหนึ่ง สาดจนเสี้ยห้าวตื่นขึ้นมาทันที ถ้ากล้าเอาเงินชดเชยจากตระกูลเฉิน กลัวว่าวันที่สองตระกูลเสี้ยก็คงจะหายไปโลกนี้แน่ ๆ
“งั้นควรทำยังไงดี?” เสี้ยห้าวพูดอย่างไม่ตายใจ
“ฉันก็ไม่รู้แล้ว กลับไปถามปู่แกดูก่อนละกัน” เสี้ยฉี่ชาวส่ายหัวอย่างเบื่อหน่าย
“ต้องโทษยัยเด็กขายตัวเสี้ยเมิ่งเหยาทั้งนั้น เมื่อคืนมันต้องไปนอนกับหลินจงเหว่ยมาแน่ ๆ เชี่ย!” เสี้ยห้าวด่าทอ ความโก
