รธเกลียดเสี้ยเมิ่งเหยาที่มีอยู่ในใจก็ยิ่งมีมากขึ้น
พอกลับถึงบริษัทแล้ว เสี้ยฉี่ชาวก็เอาคำพูดของหลินจงเหว่ยทุกคำไม่เปลี่ยนสักนิดไปบอกกับเสี้ยหยุนเสิ้งต่อ
ใบหน้าแก่ย่นของเสี้ยหยุนเสิ้ง ก็ย่นเข้าหากันจนเป็นปม
อย่าพูดว่าเสี้ยฉี่ชาวเลย แม้แต่เขาเองก็คิดไม่ถึงว่า หลินจงเหว่ยจะกล้าไม่สนใจแม้กระทั่งสัญญา
“คุณปู่ ต้องเป็นแผนของเสี้ยเมิ่งเหยาแน่ ๆ ! เธอต้องโกรธเกลียดการตัดสินใจของคุณปู่เมื่อวานแน่ ๆ” เสี้ยห้าวพูดยุยงอยู่ข้าง ๆ
เสี้ยหยุนเสิ้งคิ้วขมวดกันเป็นปม ไม่พูดอะไร สถานการณ์แบบที่เสี้ยห้าวพูดนั้น ก็มีความเป็นไปได้ แต่เสี้ยหยุนเสิ้งกลับรู้สึกว่า เบื้องหลังเรื่องนี้จะต้องมีเหตุผลอื่นคอยกระทบหลินจงเหว่ยอยู่แน่ ๆ ไม่งั้นลำพังแค่เสี้ยเมิ่งเหยาคนเดียวมันไม่คุ้มกับที่หลินจงเหว่ยต้องทำแบบนี้
หรือว่าจะเป็นเฉินเฟิง? อยู่ ๆ ในหัวสมองของเสี้ยหยุนเสิ้งก็มีภาพของเฉินเฟิงปรากฏขึ้นมา แต่ว่าแล้วเขาก็ส่ายหัว ถ้าหากเฉินเฟิงมีความสามารถมากขนาดนั้นจริง ๆ ละก็ ก็คงไม่ต้องแต่งเข้าตระกูลเสี้ยของพวกเขาหรอก และก็ยิ่งไม่ต้องโดนคนเหยียบอยู่บนหัวถึงสามปีโดยไม่ร้องอะไรสักคำ
“ห้าว เรื่องมาถึงขนาดนี้แล้ว ก็คงต้องลำบากหลานแล้วละ” เสี้ยหยุนเสิ้งมองเสี้ยห้าวทีหนึ่ง แล้วทอดถอนใจพูดขึ้น
เสี้ยห้าวสีหน้าเปลี่ยน แล้วพูดว่า “คุณปู่ ความหมายของคุณปู่คือ……”
