ละคำพูดดีหน่อย และปฏิบัติต่อปู่ของเธอเคารพนอบน้อมหน่อย ปู่ของเธอก็ไม่มีทางตัดสินใจแบบนี้หรอก”
“ตอนนี้ดีเลย โครงการยู่ฉวนซานที่ลำบากลำบนกว่าจะตกลงกันได้ ไม่ได้เงินสักบาทไม่ว่า ยังมาโดนบริษัทไล่ออกอีก เธอรู้ไหมฉันต้องขายหน้าแค่ไหน?”
เสี้ยเมิ่งเหยาท่าทางเศร้าสลด ก็เหมือนอย่างที่แม่พูด ตอนนี้เธอไม่เหลืออะไรแล้ว แม้แต่ดำรงชีวิตก็ยังเป็นปัญหา และที่สำคัญคนอย่างเสี้ยห้าว จะต้องปล่อยข่าวลือไปทั่วแน่นอน เขาจะต้องปั้นเรื่องเธอกับกู้ตงเชินขึ้นมา หลังจากวันนี้เธอและแม่อย่าหวังว่าจะเชิดหน้าชูตาต่อหน้าใครอีกเลย
“เฉินเฟิง ถ้านายยังเป็นผู้ชายอยู่ละก็ ก็ไปขอโทษปู่ของเมิ่งเหยาซะ แล้วขอให้เขายกโทษให้นาย” หลินหลันหันสายตามาทางเฉินเฟิงแล้วพูดอย่างออกคำสั่ง ถึงแม้เฉินเฟิงจะไปขอโทษเสี้ยหยุนเสิ้ง แต่โอกาสที่เสี้ยหยุนเสิ้งจะให้อภัยเขานั้นช่างริบหรี่นัก แต่ว่าเธอไม่มีทางเลือกอื่น ตอนนี้เสี้ยเว่ยกั๋วนอนโรงพยาบาลอยู่ บวกกับเสี้ยเมิ่งเหยามาโดนไล่ออกอีก พวกเธอสูญเสียช่องทางการมาของเงินทั้งหมดแล้ว
จากที่หลินหลันดูแล้ว ขอแค่เธอเปิดปากพูด เฉินเฟิงก็ไม่กล้าขัดขืน จะต้องไปขอโทษเสี้ยหยุนเสิ้งอย่างว่าง่ายแน่นอน แต่ว่าคราวนี้ เฉินเฟิงกลับทำให้เธอผิดหวังซะแล้ว
เฉินเฟิงส่ายหน้า แล้วพูดเสียงเรียบว่า “ผมจะไม่ไปขอโทษเสี้ยหยุนเสิ้ง ถ้าจะขอโทษ ก็ควรจะเป็นเขาที่มาขอโทษเมิ่งเหยามากกว่า”
หลินหลันนิ่งอึ้งไปทันที ตกใจจนพูดอะไรไม่อ
