อกเลย
จะให้เสี้ยหยุนเสิ้งมาขอโทษเมิ่งเหยา หรือว่าเฉินเฟิงบ้าไปแล้วเหรอ?
ใบหน้าเสี้ยเมิ่งเหยาก็เต็มไปด้วยความตกใจ จะให้เสี้ยหยุนเสิ้งมาขอโทษตัวเองเหรอ เธอคิดยังไม่กล้าคิดเลย
“เฉินเฟิง นายควรจะไปตรวจสมองที่โรงพยาบาลดูนะ” หลินหลันยิ้มเย็นแล้วพูด
เฉินเฟิงยิ้มแล้วพูดขึ้น “คุณแม่ ไม่ว่าคุณแม่จะเชื่อหรือไม่ ผมพูดว่าจะให้เสี้ยหยุนเสิ้งมาขอโทษเมิ่งเหยา เขาก็จะต้องมาขอโทษเมิ่งเหยาแน่นอน คุณแม่รอดูต่อไปเถอะ”
หลังจากพูดจบ เฉินเฟิงก็เข้าห้องนอนของตัวเองไปเลย
“รอก่อน นายกลับมาพูดให้ชัดเจนนะ……” พอเห็นเฉินเฟิงทั้งหน้าเต็มไปด้วยความมั่นอกมั่นใจ หลินหลันก็เริ่มมึนงงแล้ว หรือว่าเจ้าคนไร้ค่านี้จะมีความมั่นใจจริง ๆ
“ปัง”
เฉินเฟิงปิดประตูลงทันที
การกระทำนี้ ทำให้หลินหลันโกรธขึ้นมาไม่น้อย เจ้าคนไร้ค่านี้ ตัวเองให้เกียรติเขาเกินไปแล้วจริง ๆ
เสี้ยเมิ่งเหยากลับมีความคาดหวังขึ้นมา ถึงแม้เธอจะรู้ดีว่าโอกาสที่เสี้ยหยุนเสิ้งจะมาขอโทษเธอนั้นช่างริบหรี่ แต่เธอก็ยังอยากจะคาดหวังสักนิด ไม่ใช่ว่าการขอโทษของเสี้ยหยุนเสิ้งนั้นสำคัญกับเธอแค่ไหน แต่เป็นเพราะว่าเธออยากจะรู้ว่าเฉินเฟิงนั้นขี้โม้หรือเปล่า
