บทที่ 25 ความจริงใจ
เสี้ยเมิ่งเหยารู้สึกหัวใจแตกสลาย น้ำตาคลอมองไปเสี้ยหยุนเสิ้งแล้วถามขึ้นว่า “คุณปู่ คิดว่าสำหรับเรื่องนี้ หนูจะเอาความบริสุทธิ์ที่เป็นสิ่งที่สำคัญที่สุดของเด็กผู้หญิงมาหลอกคุณปู่หรือคะ?”
“หือ เธอนอนกับหลินจงเหว่ยไปแล้ว ยังมีความบริสุทธิ์ที่ไหนอีก” เสี้ยจื่อหลันพึมพำเสียงเบาไปทีหนึ่ง เมื่อมีเฉินเฟิงยืนอยู่ข้าง ๆ ตอนนี้แม้แต่เธอหายใจยังไม่กล้าเสียงดังเลย แต่ว่าสิ่งที่ควรพูดก็จะต้องพูดอยู่ดี
เสี้ยหยุนเสิ้งคิ้วขมวดกันแน่น เขาต้องเข้าใจความหมายในคำพูดของเสี้ยเมิ่งเหยาอยู่แล้ว ความบริสุทธิ์สำหรับเด็กผู้หญิงแล้วเป็นสิ่งที่สำคัญมากจริง ๆ แต่ว่าเขาก็ยังไม่เชื่อว่าคำพูดของเสี้ยเมิ่งเหยาว่าจะเป็นเรื่องจริง
พูดกันตามตรงแล้วก็คือ ลำเอียง
เขาลำเอียงไปทางเสี้ยห้าว เพราะว่าอนาคตของตระกูลเสี้ยถูกกำหนดมาแล้วว่าต้องส่งต่อให้เสี้ยห้าว
“เสี้ยห้าว แกบอกว่าเมิ่งเหยาไปพบหน้ากู้ตงเชิน และทั้งสองคนยังอยู่ในห้องส่วนตัวด้วยกันทั้งบ่าย แกมีหลักฐานอะไรล่ะ?” เสี้ยหยุนเสิ้งมองเสี้ยห้าวทีหนึ่งแล้วถามขึ้น
เสี้ยห้าวยืนอกผายไหล่ผึ่ง แล้วพูดว่า “คุณปู่ ผมก็ไม่มีหลักฐานอะไรที่แน่ชัดหรอกครับ แต่ว่าผมรู้ว่าเสี้ยเมิ่งเหยาไปหากู้ตงเชินเพราะอะไรครับ?”
“เพราะอะไรล่ะ?” เสี้ยหยุนเสิ้งยักคิ้วถาม
“เพราะว่าโครงการยู่ฉวนซานครับ!” ใบหน้าของเสี้ยห้าวเต็มไปด้วยความมั่นใจพูดขึ้น “ คุณปู่ ก่อนหน้านั้นพอเสี้ยเมิ่งเหยา
