ได้ข่าวว่าคุณปู่จะมอบโครงการยู่ฉวนซานให้ผมดูแลต่อ เธอก็โกรธมาก เธอยังมาหาผมเพื่อพูดคุย อยากจะให้ผมคืนงานโครงการยู่ฉวนซานให้กับเธอ แน่นอนผมต้องไม่ยอมตอบตกลงอยู่แล้ว”
“หลังจากนั้น เฉินเฟิงก็มาข่มขู่ผมในบริษัท และยังตบหน้าผมสองที ก็คงเพราะว่าอยากจะให้ผมคืนโครงการยู่ฉวนซานให้ เรื่องนี้ทุกคนก็เห็นกับตา เฉินเฟิงยังพูดว่าเขาไม่กลัวคุณปู่ด้วยครับ” พอพูดมาถึงตรงนี้ เสี้ยห้าวก็มองอย่างระวังไปทางเสี้ยหยุนเสิ้งทีหนึ่ง เหมือนกับอยากจะรู้ว่า เสี้ยหยุนเสิ้งจะมีปฏิกิริยายังไง
แต่ใครจะรู้ เสี้ยหยุนเสิ้งกลับมีปฏิกิริยาที่สงบนิ่งมาก มองไม่ออกว่าโกรธหรือดีใจเลยสักนิด
เสี้ยห้าวยังคงเปิดปากพูดต่อ “ ตอนนั้นผมก็คิดว่า เจ้าคนไร้ค่าเฉินเฟิงคนนี้เขาไปเอาความกล้าหาญมาจากไหน แม้แต่คุณปู่เขายังกล้าท้าทาย”
“ปรากฏว่าตอนเที่ยง ผมก็เจอเสี้ยเมิ่งเหยาอยู่ที่คลับเจวาย หลังจากนั้นเสี้ยเมิ่งเหยาก็อยู่แต่ข้างในตลอดทั้งบ่าย ไม่ออกมาเลย ผมถึงได้เข้าใจทันทีว่า ความกล้าหาญของเฉินเฟิงมาจากไหน!”
“คือกู้ตงเชิน!ครับ ความกล้าของเฉินเฟิงมาจากกู้ตงเชิน! เขาให้เสี้ยเมิ่งเหยาไปนอนกับกู้ตงเชิน แล้วก็มีความสัมพันธ์กับกู้ตงเชินเสร็จแล้วก็ยืมมือกู้ตงเชิน มาบีบบังคับผมให้ยอมมอบโครงการยู่ฉวนซานออกไป”
“นี่มันนิสัยโฉดชั่วอย่างกับหมาป่าชัด ๆ” เสี้ยห้าวชี้ไปทางเสี้ยเมิ่งเหยาและเฉินเฟิง สีหน้าเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว “เสี้ยเมิ่งเหยากินบนเรือนขี
