มีอะไรกันใช่ไหม แล้วเธอมีหลักฐานอะไรไหม?” เสี้ยหยุนเสิ้งถามอย่างเข้มงวด
“มีค่ะ !” เสี้ยเมิ่งเหยาสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วเอาโทรศัพท์ออกมา ค้นหาข้อความที่เสี้ยห้าวส่งมาให้เธอก่อนหน้านี้ ‘เสี้ยเมิ่งเหยา อีกครึ่งชั่วโมง เธอต้องรีบมาให้ถึง ไม่งั้นอย่ามาโทษฉันว่าไม่เกรงใจเฉินเฟิงละกัน!’
พอเห็นข้อความนี้ สีหน้าของเสี้ยหยุนเสิ้งก็เย็นชาลง แล้วมองไปทางเสี้ยห้าวเอ่ยถามขึ้นว่า “เจ้าคนสารเลว แกยังมีอะไรจะพูดอีกไหม?”
แต่ว่าทำไมไม่รู้เสี้ยห้าวกลับไม่ลนลานแม้แต่นิดเดียว กลับพูดได้อย่างสีหน้าเรียบเฉยว่า “คุณปู่ ข้อความนั้นผมไม่ได้เป็นคนส่งให้เธอ คุณปู่ดูที่เบอร์โทรศัพท์นั้นให้ดี ๆ มันไม่ใช่เบอร์ผมสักหน่อย เสี้ยเมิ่งเหยาเธออยากจะใส่ร้ายผม”
เสี้ยหยุนเสิ้งมองไปทางเสี้ยเมิ่งเหยาอีกครั้ง
เสี้ยเมิ่งเหยาคิ้วขมวดกันเป็นปม เธอมองข้ามจุดนี้ไปจริง ๆ ด้วย เบอร์โทรศัพท์มือถือนี้ ไม่ใช่เบอร์ที่เสี้ยห้าวใช้ประจำจริง ๆ
“คุณปู่ ก่อนจะได้รับข้อความ เสี้ยห้าวได้โทรมาหาหนูก่อนแล้ว เขาบอกให้หนูไปหาที่คลับเจวาย” เสี้ยเมิ่งเหยาได้แต่พูดไปตามความเป็นจริง
“ฉันเคยโทรหาเธอเหรอ? เสี้ยเมิ่งเหยาเธออย่ามาพูดมั่ว ๆ นะ!” เสี้ยห้าวแสร้งทำเป็นไม่พอใจ แต่ในใจกลับกำลังดีใจอยู่ เห็นได้ชัดว่า เสี้ยเมิ่งเหยาที่ไม่ประสบการณ์ยังไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา ก่อนเขาจะวางแผนจัดการเสี้ยเมิ่งเหยานั้น เขาก็หาคนจัดการจดทะเบียนเบอร์โทรศัพท์ใหม่แล้ว ถึงแ
