ึงคนที่เขาเกลียดที่สุดในเวลานี้ คงไม่ใช่เฉินเฟิงแน่ ๆ แต่เป็นเสี้ยห้าว!
และในเวลานี้ สายของเสี้ยห้าวก็โทรเข้ามาพอดี
“ท่านเชิน เป็นยังไงบ้าง มีความสุขจนขึ้นสวรรค์ไปเลยใช่ไหม?”
เสี้ยห้าวยิ้มแหะ ๆ แล้วพูดมา ท่วงท่าของเสี้ยเมิ่งเหยานั้นยิ่งไม่ต้องพูดถึง ถึงแม้จะเป็นดาราสาวสวยแค่ไหนก็เทียบไม่ได้ ถ้าหากไม่ใช่ว่ามีความสัมพันธ์กันทางสายเลือดแล้วละก็ เขาก็อยากจะลองมีความสุขดูสักครั้ง
พอได้ยินแบบนี้ ดวงตาของกู้ตงเชินเกือบจะพ่นไฟออกมาแล้ว
มีความสุขเหรอ? ข้าจะไปมีความสุขกับผีนะซิ!
ถ้าหากได้มีอะไรกับเสี้ยเมิ่งเหยาสักหน่อยก็ช่างเถอะ แต่ที่สำคัญคือ เขาแตะยังไม่ได้แตะเสี้ยเมิ่งเหยาสักนิด ก็โดนฟันมือขาดแล้ว นี่จะให้เขาไปทวงความยุติธรรมได้จากที่ไหน
แต่ว่าตอนนี้ใจที่กู้ตงเชินอยากจะสับเสี้ยห้าวก็มีขึ้นมาแล้ว แต่ว่าเขายังไม่ลืมฝ่ามือนั้นของเฉินเฟิงก่อนที่เขาจะจากไป โต๊ะหินอ่อนหนาสามนิ้วยังโดนเฉินเฟิงตบแค่เบา ๆ ก็แตกจนเป็นเสี่ยง ๆ นี่มันเกินมนุษย์มนาแล้วจริง ๆ
ฝ่ามือนั้นถ้าตบอยู่บนตัวคน สงสัยกระดูกคงจะแตกหักจนหมดแน่!
แน่นอนกู้ตงเชินต้องไม่อยากเอาตัวเองไปทดลองแน่ ๆ เรื่องของเฉินเฟิง ตีให้ตายเขาก็ไม่กล้าพูดออกไปหรอก
“มีความสุขอะไร ข้าแค่กำลังจะทำอะไรเธอ ตำรวจก็มาถึงแล้ว” กู้ตงเชินแสร้งทำเป็นพูดอย่างหดหู่
“ตำรวจเหรอ? ! พวกเขามาได้ยังไง?” เสี้ยห้าวจ้องตาเขม็ง ทำไมถึงได้ซวยขนาดนี้
“เฮ้อ ใครจะไปรู้ล่ะ บางทีวั
