นนี้พวกเขาอาจจะบังเอิญมาตรวจตราพอดีมั้ง”
“ท่านเชิน แล้วยังไงต่อ? คุณคงไม่ได้ปล่อยให้ยัยเด็กขายตัวนั่นหนีไปแล้วใช่ไหม?” เสี้ยห้าวพูดขึ้นอย่างตกใจ ถ้าหากไม่ได้ถ่ายคลิปวิดีโอไว้ เขาจะเอาอะไรไปข่มขู่เสี้ยเมิ่งเหยาล่ะ และที่สำคัญเสี้ยเมิ่งเหยาก็จะต้องนำเรื่องนี้ไปฟ้องเสี้ยหยุนเสิ้งแน่ เสี้ยหยุนเสิ้งจะต้องไม่ปล่อยเขาไปแน่ ๆ !
“พูดไร้สาระ ถ้าข้าไม่ปล่อยเธอไป หรือว่าจะให้ชวนเธออยู่กินข้าวต่ออีกเหรอ!” กู้ตงเชินพร่ำบ่น “สำหรับนาย ควรทำยังไงก็ทำอย่างนั้นไปละกัน ข้าก็ไม่ยุ่งแล้ว”
“ท่านเชิน นี่……นี่คุณต้องช่วยผมซิ ถ้าหากให้คุณปู่ผมรู้เข้า ว่าผมกับคุณร่วมมือกันวางยายัยเด็กขายตัวนั่น คุณปู่ผมต้องตีผมตายแน่” เสี้ยห้าวร้อนรนขึ้นมาทันที เสี้ยหยุนเสิ้งไม่กล้าหาเรื่องกู้ตงเชิน แต่ต้องกล้าหาเรื่องเขาแน่นอน
“นายตายไม่ตายมันเกี่ยวอะไรกับฉัน! จะบอกอะไรให้นะ อย่ามาทำให้ฉันรำคาญอีก ถ้ายังมาทำให้ฉันรำคาญอีกนะ ไม่ต้องให้เจ้าแก่เสี้ยหยุนเสิ้งลงมือหรอก ฉันนี่แหละจะฆ่าแกให้ตายเอง!” กู้ตงเชินด่าอย่างโหมเหี้ยมไปคำหนึ่ง พอด่าเสร็จก็กดวางสายโทรศัพท์ลง
ในเมื่อเขาจะไม่บอกความจริงเสี้ยห้าวแน่ เป็นเพราะว่าอย่างที่หนึ่ง เขากลัวเฉินเฟิงมาหาเขาถึงที่ แล้วตัดมืออีกข้างของเขา
สองเพราะว่าความหวังเล็ก ๆ ของเขา ถ้าหากเสี้ยห้าวรู้ว่าเฉินเฟิงเป็นคนเหนือมนุษย์มนาแล้วละก็ เสี้ยห้าวก็ต้องเป็นคนยอมแพ้ไปโดยปริยาย และไม่กล้าหาเรื่องเฉิ
