บทที่ 22 ถือซะว่าซื้อบทเรียน
กู้ตงเชินสีหน้าเปลี่ยนไปทันที แค่เปิดปากพูดก็จะเอามือเขาข้างหนึ่งเลยเหรอ? ริมฝีปากของกู้ตงเชินขยับน้อย เขายังอยากจะต่อรองเงื่อนไข แต่อาเหาที่อยู่ข้าง ๆ กลับเงื้อมีดสั้นขึ้น ตายังไม่กะพริบก็ฟันลงไปที่มือซ้ายของกู้ตงเชินทันที
“อ้า~”
หลังเสียงกรีดร้องโหยหวนแล้ว มือซ้ายที่เลือดสด ๆ ไหลออกมาของกู้ตงเชินก็ตกลงไปบนพื้น
“น้องชาย พอใจหรือยัง?” อาเหาถามอย่างสีหน้าไม่เปลี่ยนแปลง
เฉินเฟิงค่อย ๆ พยักหน้า เขายิ่งอยู่ก็ยิ่งชื่นชมอาเหาคนนี้แล้ว ทำงานเด็ดขาดและสายตาก็ยังแหลมคมอีกด้วย
ถ้าหากเมื่อกี้กู้ตงเชินยังต่อรองเงื่อนไขกับเขาต่ออีกละก็ เฉินเฟิงก็จะไม่ให้โอกาสเขาเลือกอะไรอีก เขาจะตัดมือทั้งสองข้างของกู้ตงเชินทิ้งแน่!
แต่อาเหามองออก เขาช่วยมือของกู้ตงเชินกลับมาได้ข้างหนึ่ง!
“นายเป็นคนไม่เลว ถ้าวันไหนไม่อยากอยู่วงการนี้แล้ว สามารถมาหาฉันได้” เฉินเฟิงมองอาเหาอย่างชื่นชมทีหนึ่งแล้วพูดขึ้น
อยากจะต่อกรกับผู้ใหญ่ยักษ์แบบตระกูลเฉิน งั้นก็ขาดคนดุดันแบบอาเหาไปไม่ได้ และที่สำคัญดูจากการกระทำที่เขามีต่อกู้ตงเชินแล้ว เขาเป็นคนที่มีความภักดี คนแบบนี้บนโลกนี้มีไม่เยอะแล้วจริง ๆ
อาเหาเม้มริมฝีปากไว้แน่น และไม่พูดอะไร
เฉินเฟิงก็ไม่ได้ถือสา เขาเข้าใจคนยอดฝีมือแบบอาเหานั้น มักจะมีความทะนงตนในแบบของตัวเองอยู่ พวกเขาจะไม่อ่อนข้อให้ใครง่าย ๆ แต่พออ่อนข้อให้ใครแล้ว ก็จะฝากชีวิตไว้กับคนคนนั
