บทที่ 21 มือซ้ายหรือว่ามือขวา
“เชี่ย……!”
กู้ตงเชินโดนเสียงนี้ทำให้ตกใจสะดุ้ง กำลังจะเอ่ยคำด่าออกมา แต่พอเหลียวหลังไปมองเห็นภาพนี้แล้ว นัยน์ตารีบหุบเข้าหากัน หายใจเอาอากาศเย็น ๆ เข้าไปอย่างไม่รู้ตัว
คำว่า แม่ง โดนเขาข่มลงไปอย่างยากเย็น
“น้องชายเดินเข้ามาผิดประตูแล้วมั้ง?”
กู้ตงเชินค่อย ๆ หยิบมีดสั้นออกมาจากใต้โต๊ะเล่มหนึ่ง แล้วหรี่ตาถามออกไป เขาอยู่ในวงการนี้มายี่สิบกว่าปี เห็นคนมามากมายหลายรูปแบบ ฉะนั้นเขาจึงดูคนแม่นมาก คนแบบไหนล่วงเกินได้ คนแบบไหนล่วงเกินไม่ได้ เขามองทีเดียวก็มองออกได้แล้ว
ผู้ชายที่ท่าทางสงบนิ่งตรงหน้า เป็นคนที่มักจะพบได้น้อย คนแบบนี้ทำให้เขาเกรงกลัวจนไม่กล้าไปล่วงเกินอย่างแน่นอน!
เฉินเฟิงไม่ได้สนใจกู้ตงเชิน เวลาแบบนี้ในสายตาของเขามีแต่เสี้ยเมิ่งเหยาเท่านั้น พอเห็นว่าเสี้ยเมิ่งเหยาไม่เป็นอะไร จิตใจที่วิตกกังวลอยู่ตลอดของเขาถึงได้วางใจลงในที่สุด
“น้องชายถูกใจผู้หญิงคนนี้เหรอ?”
กู้ตงเชินลองถามดู ตั้งแต่ที่เฉินเฟิงเข้าประตูมา เขาก็เริ่มสังเกตปฏิกิริยาของเฉินเฟิงแล้ว เพราะฉะนั้นพอปฏิกิริยาของเฉินเฟิงตอนนี้ตกอยู่ในสายตาเขา ก็ทำให้เขามีความรู้สึกบางอย่างว่า เฉินเฟิงถูกใจเสี้ยเมิ่งเหยาแล้ว
กู้ตงเชินไม่เคยคิดมาก่อน ว่าผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าเขาคนนี้ จะเป็นคนไร้ค่าที่เขาเคยพูดว่า อยากยังไม่อยากจะเจอเลยคนนั้น
“ถ้าหากน้องชายไม่รังเกียจแล้วล่ะก็ สามารถ……พร้อมกับฉันได้นะ”
กู้ตงเช
