รอ?”
สองคนก่นด่าออกมา แล้วต่างคนต่างเอากระบองท่อนออกมาจากตัวแล้วพุ่งเข้าไปทางเฉินเฟิง
ปัง ปัง!
เสียงดังก้องสองเสียงลอยมา ทั้งสองคนที่ถืออาวุธพุ่งออกไปยังไม่ทันได้ตั้งตัว ก็บินออกไปแล้ว จนชนเข้ากับประตูใหญ่ที่อยู่ข้างหลัง
“ฉันจะถามอีกครั้ง เสี้ยเมิ่งเหยาเมียฉัน……อยู่ไหน?” แววสังหารในตาของเฉินเฟิงขยายใหญ่ขึ้น แล้วเดินไปทางสองคนนั้น
“แก……แกคือเฉินเฟิงเหรอ?”
ในที่สุดทั้งสองคนก็ตั้งตัว รู้ตัวตนของเฉินเฟิงแล้ว
แต่ว่าสิ่งที่ทำให้พวกเขาตกใจก็คือ สามีคนนั้นของเสี้ยเมิ่งเหยาไม่ใช่คนน่าสมเพชที่เขาว่ากันเหรอ?
ทำไมถึงได้ดุร้ายขนาดนี้?
เขาไม่ได้ให้เวลาสองคนนั้นครุ่นคิดนานนัก เฉินเฟิงก้าวไปข้างหน้าโดยตรง แล้วมือซ้ายขวายื่นออกไปพร้อมกัน สองคนนั้นแค่รู้สึกว่าอยู่ ๆ ก็ตาลาย วินาทีต่อมา ทั้งสองคนก็ลอยขึ้นกลางอากาศพร้อมกัน
พอเห็นภาพนี้ เด็กสาวมหาลัยหลายคนที่มาฝึกงานที่คลับเจวายก็กรีดร้องขึ้นอย่างตกใจมาทันที
ผู้ชายมีลายสักสองคนนี้ คนใดคนหนึ่งอย่างน้อยก็มีน้ำหนักเกือบหนึ่งร้องกิโลกรัมแล้ว แต่ผู้ชายตรงหน้านี้ กลับเหมือนหิ้วลูกไก่ หิ้วทั้งสองขึ้นมาพร้อมกันได้ นี่มันคนหรือว่าผีละเนี่ย?
ความจริงแล้ว ทั้งสองคนที่โดนเฉินเฟิงหิ้วขึ้นมา ยิ่งกลัวมากกว่าจนจะร้องไห้ออกมาแล้ว
ก่อนหน้านี้ที่กู้ตงเชินบอกว่าจะหาคนไปจัดการเฉินเฟิงนั้น พวกเขายังแย่งกันว่าจะไป ล้วนคิดว่าเฉินเฟิงเป็นเหมือนแมลงที่แม้แต่แรงจะมัดไก่ก็ยังไม่ม
