บทที่ 17 โดนสวมเขา
เวลานี้เฉินเฟิงกลับไม่แปลกใจเลย เขาเข้าใจดี วัฒนธรรมของคนตระกูลใหญ่แบบนี้ ตำแหน่งหัวหน้าตระกูล ยังไงก็ต้องสืบทอดให้ผู้ชายไม่สืบทอดให้ผู้หญิงตลอดกาลอยู่แล้ว
“เฮ้อ มีคนบางคน ก็มักจะคิดว่าตัวเองเป็นสิ่งสำคัญ คิดว่าพอนอนกับหลินจงเหว่ยไปแล้ว ก็จะสามารถสมหวังทุกประการแล้วเหรอ?” เสี้ยจื่อหลันพูดเยาะเย้ยขึ้นมาประโยคหนึ่ง หลังจากพูดจบแล้ว เธอยังตั้งใจมองไปทางเฉินเฟิงครั้งหนึ่ง หัวเราะแล้วถามขึ้น “เฉินเฟิงนายยังไม่รู้ใช่ไหม ว่าเมื่อวานเมียนายไปเจรจาธุรกิจกับผู้จัดการใหญ่ของบริษัทติ่งเฟิงมายังไง”
“หือ?” เฉินเฟิงยักคิ้ว
“ได้ยินมาว่า พวกเขาสองคนไปเปิดห้องที่โรงแรมฮิลตัน ยังเปิดห้องเพรสซิเดนท์สูทด้วยนะ และเจรจากันนานถึงสามชั่วโมงเลย”เสี้ยจื่อหลันพูดใส่นมใส่ไข่เพื่อจะยุแยงตะแคงรั่ว
“จากนั้นล่ะ?”
เฉินเฟิงแสร้งทำเป็นตกใจ แล้วถามขึ้น เสี้ยเมิ่งเหยาเจรจาธุรกิจกับหลินจงเหว่ยยังไงนั้น เขารู้ดียิ่งกว่าใคร ยัยผู้หญิงโง่เสี้ยจื่อหลัน ที่ใส่ไว้ในสมองมีแต่ปูนหรือไง?
“อะไรจากนั้นล่ะ? เฉินเฟิง นายนี่สมองพิการเหรอ? หลินจงเหว่ยหล่อเหลาและมีเงินทอง และ เสี้ยเมิ่งเหยาก็สะสวย แล้วพวกเขาก็อยู่ด้วยกันสองต่อสอง ถ้าฉันจะพูดว่าพวกเขาอยู่ในโรงแรมสองสามชั่วโมงเพื่อเขียนการบ้านกัน นายจะเชื่อเหรอ?” เสี้ยจื่อหลันไม่ได้โกรธแค่เพียงสิ่งเดียว เจ้าโง่เฉินเฟิงนี่ ตัวเองพูดเป็นนัยชัดเจนขนาดนี้แล้ว ทำไมยังไม่เข้
