ตบฉาดใหญ่บ้าง
โดนเฉินเฟิงตบติดต่อกันสองฉาด เสี้ยห้าวถึงกับมึนงงแล้วจริง ๆ
นี่ยังเป็นลูกเขยไร้ค่าคนนั้น ที่ปากคนตระกูลเสี้ยชอบพูดว่า โดนตีแล้วไม่ตีคืน โดนด่าแล้วไม่ด่าคืนเหรอ? ทำไมวันนี้โหดเหี้ยมขนาดนี้
ตาเห็นเฉินเฟิงเดินมาทางตัวเองอีกแล้ว ในใจเสี้ยห้าวก็อดไม่ได้ที่จะมีความกลัวพุ่งขึ้นมา
“เฉินเฟิง แก……แกจะทำอะไร? ฉันเป็นทายาทเพียงคนเดียวของตระกูลเสี้ยนะ ถ้าแกตีฉันจนเป็นอะไรไปละก็ คุณปู่ต้องไม่ปล่อยแกไว้แน่!” เสี้ยห้าวพูดข่มขู่อย่างทำเป็นเก่ง
เฉินเฟิงยิ้มเสียงเย็น แล้วพูดขึ้น “นายรู้สึกว่าฉันจะกลัวเสี้ยหยุนเสิ้งเหรอ?”
“แก……แกบ้าไปแล้วใช่ไหม!” เสี้ยห้าวจ้องตาเขม็ง เฉินเฟิงถึงขนาดกล้าเรียกชื่อของเสี้ยหยุนเสิ้งเฉย ๆเลยเหรอ
“ไอ้เนรคุณ!”
“นี่มันรนหาที่ตายชัด ๆ !”
“ไล่มันออกจากตระกูลเสี้ยไปเลย!”
