หลุดออกมาสองซี่
“ขอโทษด้วยนะ นายพูดถูกแล้ว ฉันกล้าตีนายจริง ๆ ด้วย” เฉินเฟิงพูดขึ้นเสียงเรียบ มังกรยังมีเกล็ดที่เป็นจุดอ่อน พอใครแตะโดนก็ต้องโกรธ และเสี้ยเมิ่งเหยาก็คือเกล็ดที่เป็นจุดอ่อนของเขา!
เสี้ยห้าวจะเหยียดหยามเขาแค่ไหนก็ได้ แต่ถ้าเหยียดหยามเสี้ยเมิ่งเหยาก็คือรนหาที่ตาย!
หนึ่งฝ่ามือนี้ตบจนเสี้ยห้าวมีดาวหมุนเต็มสองตา หลังจากผ่านไปหลายวินาทีแล้วเขาถึงเพิ่งรู้สึกตัวว่า ตัวเองโดนไอ้คนไร้ค่าเฉินเฟิงนี่ตบเข้าให้แล้ว ? !
หลินจงเหว่ยตีตัวเองก็ช่างเถอะ แต่เฉินเฟิงมันถือเป็นตัวอะไร มีสิทธิ์อะไรมาตีเขา! เสี้ยห้าวโกรธขึ้นมาทันที
“เฉินเฟิง กูจะยำแม่มึง!” เสี้ยห้าวตะคอกออกมาอย่างโกรธจัด แล้วก็พุ่งเข้าใส่เฉินเฟิง
เฉินเฟิงยิ้มอย่างดูถูก แค่รูปร่างเล็กแบบเสี้ยห้าว พูดอย่างไม่อลังการคือ เขาสามารถตีได้ทีเดียวสิบคน!
“เพี๊ยะ”
แล้วก็อีกหนึ่งฝ่ามือ เสี้ยห้าวเหมือนกับเป็นลูกข่าง หมุนอยู่กับที่อีกหนึ่งรอบ
“เฉินเฟิง แกทำอะไร! ทำร้ายคนมันผิดกฎหมายนะ แกรู้หรือเปล่า” เสี้ยจื่อหลันเริ่มลนลาน อยากจะเข้าไปขวางเฉินเฟิงไว้
“ให้ฉันหุบปากเดี๋ยวนี้! ถ้ายังพูดมาก เธอก็จะโดนตบไปด้วย!” เฉินเฟิงพูดอย่างโหมเหี้ยม
เสี้ยจื่อหลันเงียบเสียงลงทันที
เฉินเฟิงไม่มีความคิดที่จะทะนุถนอมอยู่แล้ว และที่สำคัญเขาก็มองเสี้ยจื่อหลันขัดตามานานแล้ว ถ้าเสี้ยจื่อหลันยังพูดมากอีก เขาก็ไม่รังเกียจที่จะให้เสี้ยจื่อหลันได้รับรู้รสชาติการโดน
