ดใสปรากฏขึ้นมา ทำไมเมื่อก่อนเธอถึงไม่พบว่า เฉินเฟิงยังมีด้านที่สนุกขนาดนี้ด้วย
“เธอยิ้มอะไร นังคนชั้นต่ำ? !” ตอนนี้เสี้ยห้าวที่อารมณ์ไม่ดีอยู่แล้ว พอเห็นเสี้ยเมิ่งเหยายิ้มแล้ว อารมณ์ของเขาก็ยิ่งไม่ดีขึ้นไปอีก
“เสี้ยห้าว ปากนายให้มันสะอาดหน่อย!” เสี้ยเมิ่งเหยาตาขวางขึ้นมา อารมณ์ก็ร้อนตามขึ้นมาด้วยทันที
สีหน้าของเฉินเฟิงก็เย็นลง เสี้ยห้าวด่าเขา เขาสามารถไม่ใส่ใจได้ แต่ด่าเสี้ยเมิ่งเหยา ก็คือการท้าทายขีดจำกัดของเขาแล้ว
“เธอนี่มันคนชั้นต่ำ ฉันให้หน้าเธอเกินไปแล้วใช่ไหม? อย่าคิดว่าไปนอนกับหลินจงเหว่ยมาครั้งเดียว เธอก็จะมาเดินเบ่งในตระกูลเสี้ยได้ ตระกูลเสี้ยของเรา ไม่ใช่ที่ที่ผู้หญิงไม่รักดีขายตัวแบบเธอจะมามีสิทธิ์พูด” คำพูดของเสี้ยห้าวด่าได้น่าเกลียดมาก หน้าอกของเสี้ยเมิ่งเหยาหายใจเข้าออกจนกระเพื่อม เห็นได้ชัดว่าโกรธอยู่ไม่ใช่น้อย
“แกกล้าด่าเมิ่งเหยาอีกคำดูซิ!” ใบหน้าของเฉินเฟิงเย็นเฉียบจนน่ากลัว
เสี้ยห้าวที่สบโดนสายตาเย็นเฉียบที่ไร้ความรู้ใด ๆ ทั้งคู่ของ เฉินเฟิงแล้ว ก็อดไม่ได้ที่จะขนลุกขึ้นมา แต่ว่าเขาก็ยังปากแข็ง พูดขึ้นว่า “ด่าก็ด่า ฉันเป็นพี่ชายของเธอ จะด่าเธอสักคำสองคำไม่ได้เหรอ? แต่กลับเป็นนาย ที่เป็นเพียงแค่ลูกเขยแต่งเข้าบ้าน กินของตระกูลเสี้ยเรา ใช้ของตระกูลเสี้ยเรา นายจะทำอะไร? นายกล้าตีฉันเหรอ?”
“เพี๊ยะ”
หนึ่งฝ่ามือของเฉินเฟิง ตบจนเสี้ยห้าวหมุนตัวอยู่กับที่ไปหนึ่งรอบ และฟันก็
