่รู้ ยังจะคิดว่าเขาเป็นห่วงเสี้ยห้าวจริง ๆ
“พอเลย ฉันโดนตีแล้วมันเกี่ยวอะไรกับคนไร้ค่าอย่างนายด้วย!” เสี้ยห้าวสีหน้าดูไม่ดีขึ้นมาทันที เมื่อวานเขาโดนหลินจงเหว่ยตีจนเกิดภาพฝังใจ เพราะฉะนั้นตอนนี้ เขาจะเกลียดที่สุดถ้าคนอื่นพูดถึงเรื่องนี้
แต่ว่าเฉินเฟิงกลับยังสาดเกลือลงบนแผลของเขา
“ฉันแค่เป็นห่วงเป็นใยนายหน่อยเท่านั้นเอง ทำไมนายต้องโกรธด้วยละ” เฉินเฟิงถอนหายใจ แล้วพูดขึ้น
“ไสหัวไป! กูไม่ต้องการให้คนไร้ค่าอย่างมึงมาห่วงใย มึงมันไอ้คนไร้ค่าที่โดนคนสวมเขาแล้ว กล้าโกรธแต่ไม่กล้าพูดอะไรสักคำ มีสิทธิ์อะไรมาห่วงใยกู!” เสี้ยห้าวตะคอกออกมาอย่างโกรธจัด
เสี้ยเมิ่งเหยายืนมองอยู่ข้าง ๆ ตกใจจนปากค้าง เหมือนกับว่าเพิ่งรู้จักเฉินเฟิงครั้งแรก นี่ยังใช่สามีที่อ่อนแอของตัวเองอีกเหรอ? ทำไมฝีปากดีขนาดนี้ แค่สองสามคำก็ทำให้เสี้ยห้าวโกรธจนระเบิดออกมาได้ขนาดนี้
“โดนคนสวมเขากับห่วงใยนาย ระหว่างสองเรื่องนี้มันขัดแย้งกันเหรอ? หรือว่าฉันโดนสวมเขาแล้วก็ไม่สามารถห่วงใยนายได้แล้วเหรอ?” เฉินเฟิงยังคงมีใบหน้าที่จริงใจเหมือนเดิม
“มึงหุบปากให้กูเดี๋ยวนี้ !” เสี้ยห้าวโกรธจนเดือดจัดแล้ว อยากจะกระโดดขึ้นมาเตะเฉินเฟิงสักที ที่จริงวันนี้เขากะว่าจะมาโอ้อวดต่อหน้าเสี้ยเมิ่งเหยาสักหน่อย ให้เสี้ยเมิ่งเหยาสะเทือนใจสักหน่อย แต่ปรากฏว่าพอโดนเฉินเฟิงมาก่อกวนแบบนี้ คนที่สะเทือนใจกลับเป็นตัวเขาซะเอง
มุมปากของเสี้ยเมิ่งเหยามีรอยยิ้มส
