บทที่ 16 ซ่อมหลอดไฟ
พอดึงประตูเปิดออก ถึงพบว่าคนที่ยืนอยู่ข้างนอกคือเสี้ยเมิ่งเหยา เธอใส่ชุดนอนบางเบาสีดำทั้งตัว ข้างหน้านูนออกมาข้างหลังกระดกขึ้นรูปร่างปีศาจแบบนี้โดนความสมบูรณ์แบบร่างออกมาชัด ๆ โดยเฉพาะความอิ่มเอิบคู่นั้นตรงหน้าอก ยิ่งคล้ายกับว่าจะมีแนวโน้มทำให้ชุดนอนปริแตกออกมา
หรืออาจจะเพราะว่าเพิ่งอาบน้ำเสร็จ เสี้ยเมิ่งเหยาในเวลานี้ ใบหน้าเรียวเล็กที่ไร้เครื่องสำอางใด ๆ เลยดูมีสีแดงระเรื่อขึ้น มองไปแล้วก็คล้ายกับลูกท้อที่สุกงอม ทำให้คนอดใจไม่ไหวอยากจะกัดสักคำ
“มีอะไรเหรอ?” เฉินเฟิงถามขึ้นอย่างแปลกใจ ปกติกลางคืนถ้าเสี้ยเมิ่งเหยาไม่มีเรื่องอะไรแล้วละก็ ก็จะไม่มาหาเขา วันนี้ทำไมมันแปลกอย่างนี้
“ฉัน……หลอดไฟในห้องนอนฉันมันเสียแล้ว” เสี้ยเมิ่งเหยาพยายามอยากจะทำให้ท่าทางของตัวเองดูเป็นธรรมชาติขึ้นหน่อย แต่ไม่รู้ทำไมวันนี้เธอกลับทำได้ยากจัง
“หลอดไฟเสียเหรอ?” เฉินเฟิงยักคิ้วถาม
“อืม” เสี้ยเมิ่งเหยาแก้มแดงน้อย ๆ น้ำเสียงอ่อนเบาเหมือนกับขายุง นิ้วมือเกี่ยวเข้าหากันไว้อย่างไม่เป็นธรรมชาติ
“เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ รอเดี๋ยว ผมไปซ่อมให้คุณเอง” เฉินเฟิงพูดอย่างใจกว้าง เขายังคิดว่าที่เสี้ยเมิ่งเหยามาหาเขาดึกดื่นป่านนี้ เพราะว่าจะมีเรื่องอะไร แต่ปรากฏว่าแค่หลอดไฟเสีย
พอเห็นเฉินเฟิงไม่พูดพร่ำทำเพลง ก็จะไปห้องนอนตัวเองแล้ว หน้าเรียวของเสี้ยเมิ่งเหยาก็เริ่มมีแววยุ่งยากใจขึ้นมา
“ซ่อมหลอดไฟมันยุ่งยากเก
