คุณปู่จะไป ท่านก็ได้มอบโครงการยู่ฉวนซานให้ฉันเป็นคนรับผิดชอบแล้ว เสี้ยเมิ่งเหยาเธอกลับไปพักผ่อนที่บ้านได้แล้ว” มุมปากของเสี้ยห้าวยกขึ้นเป็นมุมอย่างได้ใจ ไม่เกินความคาดหมายของเสี้ยฉี่ชาว เมื่อวานเขาแค่ไปยอมรับผิดอย่างจริงใจกับเสี้ยหยุนเสิ้ง เสี้ยหยุนเสิ้งก็ไหลไปตามน้ำ แล้วก็มอบโครงการยู่ฉวนซานให้แก่เขาแล้ว
“มีสิทธิ์อะไร? โครงการยู่ฉวนซานฉันเป็นคนไปเจรจามา คุณปู่เขามีสิทธิ์อะไรมามอบให้นาย!”
พอได้ยินแบบนี้ เสี้ยเมิ่งเหยาก็โมโหจนจะระเบิดแล้ว โครงการที่เธอเพิ่งจะไปคุยมาเมื่อวาน แต่ปรากฏว่าแค่เวลาในพริบตา ตัวเองโดนเตะออกจากกลุ่มโครงการไม่ว่า แต่กลับยังให้ศัตรูของเธอมารับช่วงดูแลกลุ่มโครงการต่อ
“มีสิทธิ์อะไร?” เสี้ยห้าวยิ้มอย่างดูถูก แล้วพูดขึ้น “ก็สิทธิ์ที่ฉันเป็นหลานชายเพียงคนเดียวของคุณปู่ไง อนาคตผู้นำของตระกูลเสี้ย! เสี้ยเมิ่งเหยา เหตุผลนี้ เธอพอจะพอใจได้ไหม!”
ในน้ำเสียงของเสี้ยห้าวแฝงได้ด้วยความได้ใจอย่างเต็มเปี่ยม
“นาย……” เสี้ยเมิ่งเหยากัดฟันขาวแน่น โกรธจนพูดอะไรไม่ออก เธอเข้าใจแล้วว่า ไม่ว่าเธอจะแสดงออกได้ดีแค่ไหน ก็ไม่มีทางได้ความชื่นชมจากเสี้ยหยุนเสิ้ง เพราะในสายตาของเสี้ยหยุนเสิ้งมีแต่เสี้ยห้าวเท่านั้น
