ขาขี้เกียจสนใจผู้หญิงที่โง่เขลาและคิดไปเองฝ่ายเดียวแบบเสี้ยจื่อหลันแล้ว
“หน้าไม่เจ็บแล้วเหรอ?” เสี้ยเมิ่งเหยามองเสี้ยจื่อหลันอย่างหน้าไร้ปฏิกิริยาใด ๆ ทีหนึ่ง
แค่ประโยคเดียวก็ทำให้สีหน้าเสี้ยจื่อหลันเปลี่ยนสีไปแล้ว ไม่มีความสงสัยใด ๆ แสดงคำพูดของเสี้ยเมิ่งเหยาจี้จุดใจดำของเธอแล้ว ทำให้เธอนึกถึงเรื่องเมื่อวานที่โดนเสี้ยเมิ่งเหยาและเฉินเฟิงตบหน้าต่อหน้าผู้คนขึ้นมาอีกครั้ง แต่ว่าอย่างรวดเร็ว เสี้ยจื่อหลันก็ปรับอารมณ์กลับมาได้ กลับกัดฟันแล้วพูดว่า “เสี้ยเมิ่งเหยา เธอมาจะแสดงอำนาจอะไรตรงนี้ เธอยังไม่รู้เรื่องที่ตัวเองโดนเตะออกจากโครงการยู่ฉวนซานแล้วละซิ”
เตะออกจากโครงการยู่ฉวนซานเหรอ?
เสี้ยเมิ่งเหยาหน้านิ่วคิ้วขมวด คำพูดของเสี้ยจื่อหลันนี้หมายความว่ายังไงกัน โครงการยู่ฉวนซานตัวเองเพิ่งจะไปเจรจาสำเร็จมาเมื่อวานไม่ใช่เหรอ?
เฉินเฟิงหรี่ตาลง ปรากฏว่า เรื่องที่ตัวเองคาดคิดเอาไว้ ได้เกิดขึ้นแล้วจริง ๆ
เสี้ยหยุนเสิ้งนี่มัน เหมือนสุนัขแก้นิสัยกินขี้ไม่ได้จริง ๆ !
“หือ ยัยคนโง่เขลาที่คิดไปเอง!” เสี้ยจื่อหลันหือเสียงเย็น แล้วพูดขึ้น
“เธอหมายความว่ายังไง? คุณปู่ล่ะ?” ใบหน้าเรียวของเสี้ยเมิ่งเหยาเย็นลง ในใจมีความรู้สึกไม่ดีบางอย่างเกิดขึ้น เธอจะต้องไปหาเสี้ยหยุนเสิ้งถามให้รู้เรื่อง
“คุณปู่ไปร่วมอวยพรวันเกิดคนอื่นที่จินโจวแล้ว” เวลานี้ เสียงเรียบของเสี้ยห้าวดังขึ้นมาจากข้างหลัง
“นอกเหนือจากนั้น ก่อน
