นจงเหว่ยไม่เอ่ยถึงเรื่องที่เกิดขึ้นกับสองพ่อลูกเสี้ยฉี่ชาวสักคำ แต่กลับกันท่าทีของเขากลับดีมาก ๆ จนกระทั่งทำให้เสี้ยเมิ่งเหยารู้สึกว่า หลินจงเหว่ยหวังอะไรในตัวเธอหรือเปล่า
แต่ว่าจนออกจากห้องทำงาน หลินจงเหว่ยก็ไม่ได้กระทำเรื่องราวเกินเลยกับเธอแม้แต่น้อย
พอกลับมาถึงอาคารหยุนเสิ้งแล้ว เสี้ยเมิ่งเหยาก็ยังไม่อาจผ่อนคลายลงมาได้
ภายในห้องประชุม ผู้คนเห็นท่าทางวิญญาณออกจากร่างของเสี้ยเมิ่งเหยาแล้ว ก็อดไม่ได้ที่จะผิดหวัง เห็นได้ชัดว่าการเจรจาพ่ายแพ้แล้ว
ในดวงตาของเสี้ยห้าวมีความสุขกะพริบขึ้น ยัยเด็กขายตัวตัวเหม็นยังนึกว่าเธอจะเก่งสักแค่ไหน แต่ปรากฏว่าไปแค่ไม่กี่สิบนาทีก็โดนคนเขาไล่ออกมาแล้ว
“เฮ้อ” เสี้ยหยุนเสิ้งมองหน้าเสี้ยเมิ่งเหยาทีหนึ่ง แล้วถอนหายใจ จากนั้นเขาก็โบกไม้โบกมือ แล้วพูดขึ้นว่า “ทุกคนกลับไปพักผ่อนกันเถอะ”
“พักผ่อน?” เสี้ยเมิ่งเหยาถึงเพิ่งจะรู้สึกตัว “ทำไมต้องกลับไปพักผ่อน?”
“หือ ก็เธอเจรจาล้มเหลวแล้ว ไม่ให้พักผ่อนจะให้ทำอะไร หรือว่ายังอยากจะให้พวกคุณลุงใหญ่มอบทีมงานให้เธออีกเหรอ?” เสี้ยจื่อหลันหือ เสียงเย็น แล้วพูดอย่างเยอะเย้ยขึ้น
“ใครบอกว่าฉันเจรจาล้มเหลวกัน?” เสี้ยเมิ่งเหยามองเสี้ยจื่อหลันด้วยสายตาเย็นชาทีหนึ่ง จากนั้นก็โยนสัญญาลงบนโต๊ะประชุม
“นี่หมายความว่ายังไง!” อยู่ ๆ เสี้ยจื่อหลันก็มีความรู้สึกที่ไม่ดีบางอย่าง
มุมปากสวยของเสี้ยเมิ่งเหยาคลี่ยิ้มขึ้น “ไม่มีความหมายอะไร ห
