ประกาศกร้าวขึ้น
“คุณปู่ นี่มันไม่ยุติธรรม !” เสี้ยห้าวพูดขึ้นอย่างไม่พอใจ
“เพี๊ยะ”
เสี้ยหยุนเสิ้งสะบัดฝ่ามือลงไปบนหน้าเสี้ยห้าวโดยตรง แล้วพูดขึ้นเสียงเรียบ “ตอนนี้ยุติธรรมหรือยัง?”
“ยุติธรรมแล้วครับคุณปู่”
ความอับอายที่เข้มข้นเกือบจะทำให้เสี้ยห้าวกัดฟันจนแตกละเอียด แต่ว่าเวลานี้ เขาก็ไม่กล้าต่อเถียงกับเสี้ยหยุนเสิ้ง แต่ว่าความโกรธเกลียดเสี้ยเมิ่งเหยาที่อยู่ในใจ กลับถึงจุดสูงสุดรูปแบบหนึ่ง
“เมิ่งเหยา ยังมีข้อเรียกร้องอะไรอีกไหม?” เสี้ยหยุนเสิ้งถามขึ้น
เสี้ยเมิ่งเหยาส่ายหน้าไปมา
“งั้น……ตระกูลเสี้ย ก็ต้องพึ่งเธอแล้ว” เสี้ยหยุนเสิ้งถอนหายใจแล้วพูดขึ้น
จากนั้นเสี้ยเมิ่งเหยาก็เตรียมตัวอย่างเรียบง่ายแล้วก็ออกจากอาคารหยุนเสิ้งไป
