ล้วจริง ๆ
“ก็มันจริง ๆ อยู่แล้วนี่คะ” เสี้ยจื่อหลันมีความไม่พอใจอยู่บ้าง
“งั้นเธอก็ไปลองดูละกัน ปู่ไม่ขออะไรกับเธอเยอะ ขอแค่เธอคิดหาวิธีให้ประธานหลินปล่อยตระกูลเสี้ยของเราได้ก็พอแล้ว” เสี้ยหยุนเสิ้งพูดขึ้นมา ตอนนี้ก็ได้แค่ว่าเห็นม้าตายเอามารักษาดุจม้าเป็นเท่านั้น
“ได้ค่ะ แต่ว่าหนูมีข้อแม้อยู่อย่างหนึ่ง” เสี้ยเมิ่งเหยาพยักหน้าแล้วพูดขึ้นมา
“ข้อแม้อะไร?”
“หลังจากเรื่องสำเร็จแล้ว หนูจะขอทีมงานที่อยู่ในมือของคุณลุงใหญ่กับเสี้ยห้าวทั้งหมดค่ะ!” เสี้ยเมิ่งเหยาชี้ไปทางสองพ่อลูกเสี้ยฉี่ชาวแล้วพูดขึ้นมา
“ซี่”
ผู้คนของตระกูลเสี้ย ต่างก็สูดลมเย็น ๆ เข้าไป นี่มันโหดจริง ๆ !
นี่เสี้ยเมิ่งเหยาไปเอาความมั่นใจมาจากไหนกัน?
“ไม่มีทาง! เสี้ยเมิ่งเหยา เธอคิดก็ไม่ต้องคิดเลย!”
เสี้ยห้าวพูดอย่างโมโห ถึงแม้เขาจะรู้สึกจากก้นบึ้งหัวใจว่า โอกาสที่เสี้ยเมิ่งเหยาจะเจรจากับหลินจงเหว่ยสำเร็จนั้นเป็นศูนย์ แต่ถ้าเกิด ถ้าเกิดเจรจาสำเร็จล่ะ? ให้เขากับพ่อยอมมอบทีมงานทั้งหมดที่อยู่ในมือออกไป งั้นเขาสองคนก็จะกลายเป็นผู้บัญชาการที่ไร้ทหารนะซิ
“งั้นใครอยากไปก็ไปเลย”
เสี้ยเมิ่งเหยาก็ไม่อยากต่อความยาวสาวความยืดกับเสี้ยห้าวอีก แล้วก็หย่อนก้นนั่งลงบนเก้าอี้ทันที
“ปู่ตอบตกลงกับเธอ ขอแค่เธอสามารถทำให้หลินจงเหว่ยยอมปล่อยตระกูลเสี้ยของเราได้ ทีมงานที่อยู่ในการควบคุมทั้งหมดของฉี่ชาวและเสี้ยห้าว ปู่จะมอบให้เธอหมดเลย” เสี้ยหยุนเสิ้ง
