หรอ?
เสี้ยห้าวที่อยู่ข้าง ๆ ก็โกรธจนยั้งอารมณ์ไว้ไม่ไหว เมื่อก่อนเวลาอยู่ข้างนอก คนอื่นแค่ได้ยินว่าสถานะของเขาคือลูกหลานของตระกูลเสี้ย ก็จะคอยประคับประคองเขาอย่างนอบน้อมจนเกือบลอยขึ้นสวรรค์ แต่วันนี้พอมาถึงที่นี่ พวกเขาสองพ่อลูกกลับโดนคนมองข้ามอย่างต่อเนื่องแบบนี้
“ประธานหลิน” เสี้ยฉี่ชาวอดไม่ได้ที่จะเสียงเข้มขึ้นมาเล็กน้อย ถึงแม้เขาจะรู้สึกโมโห แต่เขาก็ไม่โง่ จะหาเรื่องหลินจงเหว่ยนั้นเขาคิดยังไม่กล้าคิดเลย เพราะว่าเขารู้ดีว่าคนที่ยืนอยู่ข้างหลังหลินจงเหว่ยนั้น เป็นถึงตระกูลเฉินและเสิ่นหงชัง สองตระกูลนี้ ไม่ว่าจะเป็นตระกูลไหนก็จับตระกูลเสี้ยโยนลงพื้นแล้วเหยียบได้อย่างสบาย
“หือ มีอะไรเหรอ?” หลินจงเหว่ยเสมือนว่าเพิ่งสะดุ้งตื่นจากฝัน มองทั้งสองคนอย่างสงสัยทีหนึ่ง
“ไม่…… ไม่มีอะไรครับ ความสามารถพิเศษของตระกูลเสี้ย ผมได้พูดจบไปแล้วครับ” เสี้ยฉี่ชาว พยายามอดกลั้นความโกรธไว้ในใจ แล้วก็ส่งสัญญาณทางสายตาไปให้เสี้ยห้าวทีหนึ่ง
พอเสี้ยห้าวรู้ตัว ก็ล้วงกล่องไม้จันทน์ยาวออกมาจากด้านหลัง แล้ววางลงตรงหน้าหลินจงเหว่ยอย่างนอบน้อม ยิ้มกรุ้มกริ่มแล้วพูดขึ้นว่า “ประธานหลิน ได้ยินมาว่าคุณชอบดื่มชา เพราะฉะนั้นบิดาของผมก็เลยตั้งใจคนไปหาซื้อชุดน้ำชากระเบื้องลายครามราชวงศ์หยวนจากถนนนักเล่นของเก่ามาให้ชุดหนึ่ง หวังว่าคุณประธานหลินจะชอบนะครับ”
หลินจงเหว่ยเหล่มองเสี้ยห้าวทีหนึ่ง แล้วก็เปิดกล่องไม้จันทน์ออก ชุด
