สีขาวน้ำเงินตัดกัน ชุดน้ำชาแวววาวสวยงามดูล้ำค่าวางอยู่ในกล่องอย่างเรียบร้อย
มันเป็นชุดน้ำชากระเบื้องลายครามราชวงศ์หยวนจริง ๆ ถึงแม้จะไม่ใช่เครื่องลายครามเคลือบสีหยกชั้นเยี่ยม แต่ก็ถือว่าเป็นของดี ชุดนี้ถ้าลองตีราคาดูแล้วก็น่าจะเกินล้านแล้ว
สองพ่อลูกตระกูลเสี้ยนี่ยอมทุ่มจริง ๆ หลินจงเหว่ยยิ้มอย่างคิดเล่น แล้วคิดขึ้นในใจ
“ประธานหลินคุณว่า……” พอเห็นหลินจงเหว่ยเหมือนจะพอใจมาก ในใจเสี้ยฉี่ชาวก็เริ่มมีจุดประกายแห่งความหวังขึ้นมาอีกครั้ง
“นายเสี้ย ผมรู้สึกว่าคุณจะพูดความสามารถพิเศษของตระกูลเสี้ยขาดไปอย่างหนึ่ง” หลินจงเหว่ยเปิดปากพูดล้อเล่น
“หา?” สองพ่อลูกเสี้ยฉี่ชาวมองสบตากันทีหนึ่ง แล้วอดที่จะสงสัยไม่ได้ ตระกูลเสี้ยยังมีความสามารถพิเศษอย่างอื่นอีกเหรอ? ทำไมพวกเขาถึงไม่รู้
“ประธานหลินได้โปรดช่วยพูดให้ชัดเจนด้วย” เสี้ยฉี่ชาวพูดขึ้นอย่างนอบน้อม
“ฝัน! กลาง! วัน!” หลินจงเหว่ยยิ้มอย่างขี้เล่น แล้วพูดออกมาสามคำ “คนตระกูลเสี้ยของพวกคุณ ฝันกลางวันได้ดีมาก”
เหยียดหยาม!
นี่มันดูถูกเหยียดหยามกันชัด ๆ !
ทั้งสองพ่อลูกเสี้ยฉี่ชาวสีหน้าก็ดูไม่ได้ขึ้นมาทันที
จนถึงตอนนี้ พวกเขาถึงรู้ว่า ตั้งแต่เริ่มแรก หลินจงเหว่ยก็ไม่เคยคิดว่าจะพูดคุยดี ๆ กับพวกเขาเลย!
ตั้งแต่แรก หลินจงเหว่ยก็อยากจะหักหน้าพวกเขาแล้ว!
เสี้ยฉีชาวโกรธจนหน้าอกกระเพื่อมขึ้นลง พูดอย่างโกรธจัดว่า “ประธานหลิน ตกลงตระกูลเสี้ยของเราทำผิดต่อคุณตรงไ
