หน? !”
เสี้ยฉี่ชาวไม่ได้โง่ เวลาแบบนี้ถ้าเขายังดูเป้าหมายของเสี้ยฉี่ชาวไม่ออกอีกละก็ งั้นเขาก็เสียชาติเกิดแล้ว ตอนแรกเขายังคิดว่า ทำไมบริษัทเป็นร้อยไม่ได้เข้าพบหลินจงเหว่ย แต่พวกเขากลับได้พบ
แต่ดูจากตอนนี้แล้ว ไม่ใช่เพราะว่าพวกเข้าเจ๋ง แต่เป็นเพราะหลินจงเหว่ยอยากจะพบพวกเขาเอง!
“ทำผิดต่อฉัน ตระกูลเสี้ยของพวกคุณคู่ควรด้วยเหรอ!” หลินจงเหว่ยพูดขึ้นเสียงเย็น แล้วหยิบกล่องไม้จันทน์ที่อยู่บนโต๊ะขึ้นมาปาใส่หน้าเสี้ยฉี่ชาว
เสี้ยฉี่ชาวร้องเสียงหลงคำหนึ่ง เอามือปิดจมูกไว้แล้วถอยหลังไปหลายก้าว
เสียงแคร่ง!
กระเบื้องลายครามในกล่องก็โดนปาตกพื้น แตกกระจายอยู่ทั่วพื้น
“ฉันจะสู้กันให้ตายกันไปข้างหนึ่งกับแกแล้ว!”
พอเห็นเสี้ยฉี่ชาวโดนตี เสี้ยห้าวก็ใบหน้าแดงก่ำ กลายเป็นเหมือนสิงโตบ้าคลั่งขึ้นมาทันที แล้วพุ่งเข้าใส่หลินจงเหว่ยอย่างโกรธจัด
หลินจงเหว่ยยิ้มเสียงเย็นคำหนึ่ง แล้วเตะเสี้ยห้าวล้มลงกับพื้น
“เข้ามา!”
บอดี้การ์ดที่อยู่หน้าห้องได้ยินความเคลื่อนไหว ก็พุ่งเข้ามาทันที
“ประธานหลิน!” พวกบอดี้การ์ดหลายคนมองไปทางหลินจงเหว่ยอย่างพร้อมเพรียง
“เจ้าโง่สองคนนี้อยากจะจู่โจมทำร้ายฉัน ให้พวกมันรู้หน่อยซิ ว่าที่นี่มันที่ของใคร!” หลินจงเหว่ยยิ้มเย็นแล้วพูด ตั้งแต่เมื่อคืน หลังจากที่เฉินจงมอบหมายหน้าที่มาให้เขาแล้วนั้น เขาก็คิดว่า จะทำยังไงให้สองพ่อลูกเสี้ยฉี่ชาวโกรธเคืองจนพวกเขาลงมือเองก่อน สุดท้ายเสี้ยห้าวก็ไม่ทำ
