ให้เขาผิดหวังจริง ๆ
“ครับ ประธานหลิน”
พวกบอดี้การ์ดยิ้มอย่างโหดเหี้ยม กำหมัดแน่นแล้วล้อมสองพ่อลูกเสี้ยฉี่ชาวไว้ตรงกลาง
หลังจากเสียงร้องอย่างเจ็บปวดผ่านไปแล้ว เสี้ยฉี่ชาวและเสี้ยห้าวก็จมูกเขียวช้ำ หน้าบวมเบ่งนอนอยู่บนพื้น โดนตีจนมีแต่ลมหายใจเข้า ไม่มีลมหายใจออก
“ยกพวกมันออกไป แล้วบอกคนของบริษัทพวกนั้นที่รอเจรจาธุรกิจอยู่หน้าประตูว่า ไม่ว่าจะเป็นใคร ถ้าอยากจะร่วมงานกับบริษัทติ่งเฟิง ก็จะต้องตัดขาดความสัมพันธ์กับตระกูลเสี้ยก่อน ไม่งั้นเรื่องร่วมธุรกิจกันก็ไม่ต้องมาคุย!”
สองพ่อลูกเสี้ยฉี่ชาวที่นอนอยู่บนพื้นพอได้ยินคำพูดแบบนี้ ก็หน้ามืดหายใจไม่ออกขึ้นมา แล้วสลบไปเลยทันที
พวกบอดี้การ์ดยกทั้งสองคนออกไป แล้วเหมือนกับโดนหมาตัวหนึ่ง โยนทั้งสองคนไว้ตรงหน้าประตู
ผู้คนมากมายจากบริษัทอื่นที่รออยู่ตรงหน้าประตูต่างก็มองหน้ากัน ไม่เข้าใจว่าตกลงมันเกิดอะไรขึ้น
เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน สองพ่อลูกตระกูลเสี้ยไม่ใช่ได้ไปคุยธุรกิจกับหลินจงเหว่ยอย่างสมปรารถนาแล้วไม่ใช่เหรอ? ทำไมพอผ่านไปพริบตาเดียวก็โดนโยนออกมาแบบนี้
ตอนนั้นพวกเขายังอิจฉา นึกว่าตระกูลเสี้ยจะได้เป็นบริษัทแรกที่ได้ร่วมงามกับบริษัทติ่งเฟิง พอเห็นสภาพยับเยินของสองพ่อลูกเสี้ยฉี่ชาว คนทั้งหมดต่างก็สูดอากาศเย็น ๆ กันเข้าไปทีหนึ่ง โชคยังดีที่คนที่เข้าไปไม่ใช่พวกตน
พวกบอดี้การ์ดถ่ายทอดคำพูดของหลินจงเหว่ยออกไปอีกครั้ง
พอฟังจบ ผู้คนก็เริ่มแตกตื่นกันขึ้นม
